Yakın
Ertesi sabah uyandığımda içimde garip bir sakinlik vardı.
Dün babamla konuşmuştum.
Yıllardır kafamda büyüttüğüm adam artık sadece geçmişten kalan bir korku değildi.
Karşımdaydı.
Ve hâlâ korkuyordum.
Ama ilk kez ondan kaçmak yerine gerçeği öğrenmek istiyordum.
Okula gittiğimde Kayra bahçede beni bekliyordu.
Beni görünce gülümsedi.
“Günaydın.”
“Günaydın.”
“Daha iyi görünüyorsun.”
“Belki biraz.”
Yan yana yürümeye başladık.
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra Kayra:
“Dün gece seni düşündüm.”
“Ben de seni.”
“Bir şey sorabilir miyim?”
“Tabii.”
“Baban seni neden yıllarca görmedi?”
Adımlarım yavaşladı.
“Çünkü annem istemedi.”
“Peki sen?”
“Ben onu hiç tanımadım.”
Kayra başını salladı.
“Belki tanımak zorunda da değilsin.”
“Bilmiyorum.”
“Bence insan kendi ailesini seçemiyor ama yanında kimlerin olacağına karar verebiliyor.”
Ona baktım.
“Sen kimi seçtin?”
Gülümsedi.
“Henüz karar vermedim.”
“Yalan.”
“Neden?”
“Belli.”
Güldü.
“Belki.”
Öğle arasında telefonuma mesaj geldi.
Bilinmeyen numara.
Bilinmeyen Numara:
Babanla konuştuğunu biliyoruz.
Bu kez korkmadım.
Ben:
Kimsiniz?
Bilinmeyen Numara:
Bunu öğrenmen gerekmiyor.
Ben:
O zaman neden bana yazıyorsunuz?
Cevap birkaç saniye sonra geldi.
Bilinmeyen Numara:
Çünkü Kayra’nın başına bir şey gelmesini istemiyorsan dikkatli olmalısın.
Telefonu sıktım.
Bu artık bir tehdit değil, doğrudan bir uyarıydı.
Ve Kayra’nın adını biliyorlardı.
Akşam Kayra’ya anonim hesabımdan yazdım.
BirYolcu:
Bugün biri seni sordu.
Kayra:
Kim?
BirYolcu:
Bilmiyorum.
Kayra:
Ne istiyormuş?
BirYolcu:
Benden uzak durmanı.
Kayra uzun süre cevap vermedi.
Sonra:
Kayra:
Sen ne dedin?
BirYolcu:
Hiçbir şey.
Kayra:
Peki sen benden uzak duracak mısın?
Ekrana baktım.
BirYolcu:
Hayır.
Cevabı hemen geldi.
Kayra:
Ben de.
Kalbim hızlandı.
Kayra:
Kim olduğunu bilmiyorum.
Kayra:
Ama seni kaybetmek istemiyorum.
Gözlerimi kapattım.
Bu cümle artık dayanılmaz hale gelmişti.
Bir gün ona gerçeği söylemem gerekiyordu.
Ertesi gün okul çıkışında Kayra beni kasabanın eski sahil yoluna götürdü.
“Burayı kimse bilmiyor,” dedi.
“Sen biliyorsun ama.”
“Artık sen de biliyorsun.”
Gülümsedim.
Denize baktık.
“Biliyor musun,” dedi, “buraya geldiğimden beri ilk defa bir yere aitmişim gibi hissediyorum.”
“Neden?”
“Çünkü burada sen varsın.”
Kalbim hızlandı.
“Kayra…”
“Ne?”
“Bazen insan birini tanımadan da sevebilir mi?”
Bana baktı.
“Bence insan önce hisseder.”
“Sonra?”
“Sonra tanımaya çalışır.”
“Ya tanıdığında her şey değişirse?”
“Değişebilir.”
“Ya kötü değişirse?”
Kayra bana doğru döndü.
“O zaman yine karar veririz.”
“Kim?”
“İkimiz.”
Gözlerim doldu.
Tam o sırada telefonum çaldı.
Annemdi.
Açtım.
“Eftelya, nerdesin?”
“Sahildeyim.”
Annemin sesi titredi.
“Oradan hemen ayrıl.”
“Neden?”
“Babanın adamlarından biri seni arıyor.”
Kayra yüzüme baktı.
“Ne oldu?”
Telefonu kapattım.
“Gitmemiz gerekiyor.”
Kayra ayağa kalktı.
“Tamam.”
Birlikte yürümeye başladık.
Ama yolun sonunda siyah bir araba duruyordu.
Kayra durdu.
Benim elimden tuttu.
“Eftelya…”
“Ne?”
“Sanırım artık sadece senin peşinde değiller.”
Arabadan biri indi.
Ve bize doğru yürümeye başladı.
O an anladım.
Kayra’nın hayatı da artık benimki kadar tehlikedeydi.
Ve bundan sonra vereceğim her karar…
Sadece beni değil, onu da etkileyecekti.