Üniversite son sene. Allah'a şükür burs var. KYK'de kalıyorsun. Ailene falan çok yük olmamaya çalışıyorsun. Yarı zamanlı bir işin var. Kendine göre bi çevren, arkadaşların var. Sıradan bir ailen, orta halli bi durumunuz var. Allah'a şükür kimseye muhtaç değilsin. Ailenden uzakta bi şehirde üniversiteni bitirmeye çalışıyorsun. Kimseye bi zararın falan da yok. Kendi halinde yaşıyorsun aslında.
Sonra bir gün geliyorlar ve diyorlar ki, şu adamla evlen.
"Delirdiniz herhalde?!" diye çıkıştım aileme doğru. Normalde saygıda kusur etmem ama dedikleri şeye bakın. "Nereden çıktı bu?"
"Yahu elinde işi var çocuğun, evi var. Boy pos da yerinde. Ne bu fevri hareketler?"
Anneme bir süre öylece baktım. Ne anlatıyordu?
"Ya böyle bir şey mi bu?! Allah Allah!" dedim sinirle. "Ne dediniz çocuğu görünce? Ev var, iş var, boy pos yerinde. O zaman bizim kızla evlendirelim gitsin. Öyle mi?"
Koltuklarında rahat bir şekilde oturan aileme bakıp sinirle soludum. Annem cevapladı yine beni.
"Namazında niyazında merak etme."
"Tamam ya o zaman," dedim sakince. "Öyleyse tamam, nikah ne zaman?" diye devam ettim.
"Tam tarih belli değil ama en geç 1 aya." deyince şok oldum.
"Tövbe ya rabbim estağfirullah! Anne ben ironi yapıyorum sen gelmişsin bir ay sonra diyorsun." dedim yine yükselip. "Siz ne yapmaya çalışıyorsunuz bi söylesenize. Ne bu acele?"
"Asıl ben anlamıyorum." dedi annem sinirlenip. "Ne diye reddediyorsun hemen?"
"Annecim!" dedim sakin olmaya çalışırken. "Okulum bitmemiş bir, bahsettiğiniz adamdan haberim bile yok iki, bir ay gibi kısa bi zamandan bahsediyorsun üç. Gelmiş benden hemen kabul etmemi bekleyemezsiniz. Önce bi sizin bu isteğinizin sebebini söyleyin bana. Ne oldu, bilmediğim bir şey mi var?"
Başka bir sebebi de vardı ama onların bunu bilmesine gerek yoktu.
Babam hala sakince ve sessizce otururken böyle bir konunun içinde olmasına aşırı şaşkındım. Normalde böyle bi durum olduğunda yani onların tabiriyle bir talibim çıktığında annem gelir baş başa bana söyler ben de ona göre hareket ederdim. Ama çok tuhaf bi şekilde babam da bizimleydi.
"Kızım tanışırsınız daha vaktiniz var. Sen hemen reddetme öyle. Merak etme çocuk çok yabancı değil, sizin okulda hoca."
"Hoca mı?" dedim şok olmuş gibi. Bizim okulda çok genç hoca yoktu. Belki bir iki tane, tek tük. Kimden bahsediyorlardı acaba? "Hangi hoca?"
"Şey daha, neciydi unuttum, Emir Ayaz işte."
Şok içinde anneme baktım.
"NE?"
**
Emir Ayaz'dan
"NE?" dedim şok içinde. Bu annem bir gün benim kalbime indirecekti. "Bir de öğrenci mi? Siz ne diyorsunuz?"
"Güya dedi bir şey. Aranızda 20 yaş varmış gibi ne bu tavırlar? İki yaş büyüksün sadece."
"Yahu anne!" dedim sinirle. "Mesele yaş mı sence? Ben öğretmenim o öğrenci, mantıklı mı sence bu evlilik?"
Annem tam konuşacakken devam ettim.
"Hem ayrıca nereden çıktı bu? Ben birini istersem zaten söylerim size. Kız mı dedi biz evlenelim diye?"
Bütün ihtimalleri düşünmeye çalışıyordum.
"He tabii oğlum, kız istedi. Geldi benim yanıma dedi Gülsüm anne beni oğluna al dedi ben çok istiyorum senin oğlunu dedi bizi evlendirmezsen yakarım bu şehri dedi ben de hepimiz yanmayalım diye sizi evlendirmeye karar verdim." derken o kadar ciddiydi ki bir ara inanıyordum. Ama neyse ki devam etti. "Oğlum sen salak mısın? Tövbe tövbe, konuşturuyor beni!"
"Ne diyorsun anne ya?" dedim kafam karışık bi şekilde. Bu sefer olaya babam el attı.
"Gülsüm, eşek kadar adamdan saklayacak değiliz. Çocuk mu ki o, ikna edeceksin? Bilsin, bilmesi daha iyi."
"Neyi?" dedim araya girerek. Ne saklıyor olabilirlerdi ki?
Annemle babam beni takmayıp bir süre aralarında bir şeyler konuştu.
"Kız güzel, belki sever."
"Gülsüm böyle bir şey mi bu?"
"E bu şekilde daha kötü."
"Gerçeği eninde sonunda öğreneceklerdi."
"Biraz daha gecikseydi bari, en azından birbirlerini tanıyana kadar."
"Her an memleketten gelip olaya dahil olabilirler. Bu riski alamayız. Hem bilmesi daha iyi."
"Bilemedim ki..."
"Merak etme, diğer türlü daha kötü olacaktı."
"Ben buradayım farkındasınız dimi?" diye atladım lafa. Bunlar beni hiç takmıyor be.
Annemle babam bana dönerken babam ayağa kalkıp yanıma geldi. Sonrasında odada oluşan sessizliği omzuma elini koyup bozdu.
"Bu evliliği istememizin bi sebebi var oğlum."
Onu anlamıştım zaten. Kaşlarımı çatıp ne diyeceğini bekledim.
"Sen eğer o kızla evlenmezsen o kızın babası öldürülecek."
"Anlamadım?" dedim şaşkınlıkla karışık sinirle. Bu ne demek oluyordu?
"Biz tarafından."
**
Mayıs Sıraç'tan
"Baba ne demek oluyor bu? Ne demek seni öldürecekler? Ne hakla? Hangi adaletle?"
"Kızım," derken elleriyle kollarımı kavrayıp bana baktı.
"Dediğim gibi, istersen evlenmek zorunda değilsin. Ama evlenmezsen beni yaşatmazlar, hiç önemli değil yaşatmasınlar. Ama bu dava bitmeyecek, sıra bize geçecek. Bu sefer kardeşinin elini kana bulamasını isteyecekler."
"Baba ne diyorsun sen?"
Hemen devam etti babam.
"Bu çok eski bir dava kızım. Babamın günahı size kaldı. Zamanında deden o bahsettiğimiz çocuğun dedesini öldürdü. Sonrasında yakalanıp hapse atıldı. Dedeni kaç kez öldürmeye çalıştılar ama başaramadılar. Bu sırada babam bizi sakladı, kendini ortaya attı. Ama yine onu bulamadılar. Yıllarca babamı ve bizi aradılar. Ama o kadar zaman geçmesine rağmen yeni bulabildiler. Bu sırada ben de, o çocuğun halası da evlenince dava size devretti. Bizi buldukları için yapacakları ilk şey beni öldürmek olacaktı ama onlar davanın bitmesini istediler. Ve bu davanın tek çözümü var."
**
Emir Ayaz'dan
"O da evlilik, öyle mi?"
Babam üzgünce başını sallarken anneme baktım. O da bana bakıyordu hüzünlü gözlerle. Yumruklarımı sıkıp sakin olmaya çalıştım. Şu an resmen hayatımı kaydırmışlardı, dakikalar içinde.
"Sen kimseyi öldürmezsen benim de evlenmem gerekmez baba!" dedim sert sesimle. Bu kan davasını devam ettirmemesi gerektiğini bilecek kadar bilinçli bir ailem vardı.
"Adaleti sağlamak bize mi düştü?"
"Ben kimseyi öldürmeyeceğim oğlum. Ama bu sadece bizim meselemiz değil. Amcanlar haberi çoktan almışlar, yola çıkmışlar ve benim barış fikrime hiç yakın değiller. Ya sen halledersin ya da ben usulüne göre hallederim bu işi, dedi. Usulün ne olduğunu söylememe gerek yok herhalde. Amcanlar bu işe girerlerse onların ailesi de durmayacaktır. Sıra onlara geçince ya amcaoğlunu ya da seni tehlikeye atmış olacağız demek bu."
Yumruklarımı daha çok sıkıp sinirle soludum.
"Ne yani tek çözüm benim evlenmem mi? Bu mudur? Yazık değil mi bize? İkimiz de sevmediğimiz insanla bir ömür geçirmek zorunda kalacağız. Bu mu bize reva görülen? Başka bi çözümü yok mu baba bu işin?"
"Amcan aradayken çok zor oğlum. Eğer hemen müdahale etmezsek yeni bir cinayet işlenecek. Ama o kız aileye girerse kimse sesini çıkaramaz. Kan davası tamamen biter. Şu an her şey ikinizin vereceği kararda. Ya evlenip iki aileyi de kurtaracaksınız, ya da bu dava sürüp gidecek. Ve işin sonunda seni hedef almayacaklarının garantisi yok, kardeşini de."
Babam cümlelerini sıralarken kendimi o kadar köşeye sıkışmış gibi hissettim ki ev dar gelmeye başladı bana. Arkamı dönüp duvara yaklaştım. Sonrasında avuç içimi sertçe duvara vurdum. İçimden bağırmak gelse de kendimi tutmaya çalışıp tekrar babama döndüm.
"Nerede bu kızın adresi?"
**
Mayıs Sıraç'tan
Koltuğa oturmuş ne yapacağımı düşünüyordum. Dirseklerimi dizlerime yaslayıp başımı ellerimin arasına almıştım. Olduğum yerde sallanıyor ve bi çıkış bulamadığım bu yolda ne yapacağımı düşünüyordum.
Ne olacaktı şimdi? Düşman iki aile. Biz mi bitirecektik bu düşmanlığı? Üstelik öyle birinden bahsediyoruz ki kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi böyle olacağı. Çünkü evlenmemi istedikleri kişi öğrenci zamanlarından öğretmen olduğu zamana kadar sevmiş olduğum adamdı.
Ama o beni sevmiyordu. Sırf zorunluluk yüzünden evlenecekti benimle. Hiç sevmeyecekti, beni hep zorunluluk olarak görecekti. Yakınımda en uzağım olacaktı. Belki benden nefret edecekti. Suçlu olan dedemken beni suçlayacaktı belki de. Hep huzursuz bi hayatımız olacaktı. Sevdiğim adamı gönlümce sevemeyecektim. Ailemin günahlarını çekecektim. O evde sadece kan akmasın diye duran biri olacaktım. Beni benimsemeyeceklerdi. Ailelerine almayacaklardı. Sığıntı gibi duracaktım orada.
Nefes alışverişlerimi kontrol edemezken daha hızlı sallanıyor fakat bunu durduramıyordum. Beni harcamışlardı resmen. Hiç acımadan. Sevdiğim adam ezelden düşmanımızmış meğer.
"İyi misin? Ne yapıyorsun?"
Korkunç bir hayatım olacaktı. Okulum! Ya okulumu okumama engel olurlarsa?
"Kendine gel kızım? İyi misin, ne oldu?"
Ya bana karışırlarsa? Ya hayatıma karışırlarsa?
"Sakin ol, kendine gel kızım."
Kafamda bin bir düşünce dolanırken hiçbirini durduramıyordum. Olduğum yerde sallanırken birden biri tuttu kollarımı sabit kalmamı sağladı. Ben hala sallanmaya çalışırken beni sarsıp yüzüne bakmamı sağladı.
"Abla sakin ol!" diye bağıran kardeşimin gözlerine baktığımda daha önce hiç görmediğim bir acı gördüm. O an donup kaldım. Hiçbir şey yapamadım, hareket edemedim. Sadece gözlerinin içine bakabildim.
"Sakin ol ne olur. Yapma böyle."
Beni kendime getiren, onun gözlerinde gördüğüm korkuydu. Birden kendime gelip beni tutan kollarını tuttum.
"İ-iyiyim ben, iyiyim." diyebildim zar zor. Sonra zar zor gülümsemeye çalışıp ona sarıldım. "Korkma, bir şeyim yok."
O da kollarını sıkıca sararken iyice kendime gelmeye çalıştım. Kafamdaki düşünceler beni delirtirdi sadece. Böyle yaparak hem kardeşimi hem de ailemi korkutuyordum. Sakin olmalıydım. Kendime hakim olmalıydım. Bu kolay bi süreç olmayacaktı ve ben bu süreci dimdik durmadan sağlam atlatamazdım.
Geri çekildiğimizde biraz daha iyi olduğunu fark ettim. İçim bir nebze rahatlarken duyduğum sesle az kalsın yerimde sıçrıyordum. Çünkü biri kapıya çok sert bi şekilde vuruyordu.
Bütün aile kapıya bakarken babam hemen öne atılıp bizim burada durmamızı söyledi ve kapıya gitti. Ben ayağa kalkarken benimle beraber herkes ayağa kalktı ve gelen kişiyi bekledik. Zira bu kapı çalma şekli hiç hayra alamet değildi. Tahmin ediyorum ki hepimiz aynı şekilde düşünüyorduk.
Gelmişlerdi.
Babamın kapıyı açma sesini duyduğumda nefesimi tuttum. Aklıma evlilikten vazgeçip babamı öldürebilecekleri geldi. O an bir saniye beklemeden koridora gittim. Peşimden de annemler gelmişti. Babam kapıyı açtığında karşılaştığımız manzara içimin titremesine sebep oldu. Çünkü onun gözleri hiç iyi bakmıyordu. İlk kez bu kadar öfkeli görüyordum onu.
"Ne istiyorsun?" diyen babam onun tam karşısında duruyordu. Onun gözleri ise önce babamı buldu. Kısa bir süre ona baktı öfkeyle. Sonra bize çevirdi bakışlarını. Evde annemden başka tek kız ben olduğumdan sanırım bizde dolaşan bakışları en son bende durdu. Dimdik bana bakarken babama hitaben konuştu.
"Kızın o mu?"
Babam ona cevap vermeyip sorusunu yinelerken o babamı takmayıp içeri girdi ve tam benim önümde durup konuştu.
"Gel benimle."
Sonrasında tekrar kapıya yönelirken babam konuştu yine.
"Ne diyorsun lan sen? Hiçbir yere gelmiyor kızım."
Emir kapıdan çıkmak üzereyken babamın sözlerine karşılık ona döndü ve babamın gözlerinin içine bakarak konuştu sertçe.
"İstemezse gelmez. Ama sonuçlarına hepinizin katlanması gerekir." dediğinde babamın yüzünün rengi değişti. Muhtemelen benim de öyle. Sonrasında tekrar arkasını dönüp giderken bana seslendi.
"Kimliğini de al."
O an tek kelime edememiştim. Zaten konuşacak ne vardı ki? Her şey beklediğimiz gibiydi işte.
O evden ayrılırken ben de gözlerimi sımsıkı kapatıp açtım. Sonra tek kelime etmeden odama gidip çantamı aldım. Ne diyebilirdim ki? Bana seçim hakkı mı kalmıştı sanki? Bu kabusun başlayacağını biliyordum. Ama bu kadar erken olacağını düşünmemiştim.
Çantamı aldıktan sonra odadan çıkıp koridora geçtim ve ölüm sessizliği gibi bir sessizlikle karşılaştım. Gerçi ne bekliyordum ki? Onların elinden de bir şey gelmiyordu.
Derin bir nefes verdim. Sanırım bir ayım bile yoktu.
Gidip kardeşime sarıldım. Son değildi muhtemelen ama sonmuş gibi sarıldım. Şu an gözümde en masum gözüken oydu. Nedenini bilmiyorum ama annemle babama kırgın gibiydim. Sarılmak bile istemiyordum. Sadece kardeşime sarılıp gitmek istiyordum.
Mehmet'ten ayrılıktan sonra geri çekilip "Merak etme geleceğim." dedim. Az çok tanıyordum Emir'i. Bana zarar verecek değildi. Hapis de edemezdi. Belli ki nikah erkene alınmıştı ve o da nikah işlemleri için gelmemi istiyordu. Kimliğimi istediğine göre.
Mehmet başını sallarken ben de kapıya doğru yöneldim. Onları Allah'a emanet ettikten sonra evden çıktım.
İşte şimdi yeni hayatımın ilk adımını atıyordum.
