Ben Elvan merak etmeyin çok önemli biri değilim sadece bu dünyanın gözüne kestirdiği sıradan kurbanlardan birtanesiyim.
ELVAN!!! Ve işte saat 5.30 o ses ve yüzünü bile görmek istemediğim babam beni çağırıyodu yine her zaman yine aynı saat biliyodum yine kızacak birşeyler bulmuştur bu sesi her gün duyduğum için artık alışmıştım artık ses tonundan bile neden beni çağırdığını anlayabiliyordum bazen diğer insalrın evlerinin pencerelerinden televizyonlarındaki insanları görürdüm kızlarına hep iyi davranan babalarıda görürdüm biz tabi yokluktayız bulunduğumuz mahallede zengin sayılmazdı zaten sadece şehirden sıkılmış yada akrabalrını ziyarete gelen şehirliler vardı birde birkaç kişinin evinde telvizyon o kadar. O telviyonlarda babaları kızlarına hep çok nazikti.Küçükken anneme bir kere sordum
anne babam neden sürekli bağırıp çağırıyor diğer kızların babalarını görüyorum onlara hep iyi davranıyorlar babaları onlara hiç bağırmıyor benim babam neden böyle
Tabi annem beni uyardı defalarca öyle deme kızım yok öyle bişey diyip diyip durdu.Tabi annem bana bilerek hak vermemişti çünkü tam arkamda babam vardı
sen iyi niyeti hakediyormusun lan şerefsiz
diyip bana öyle bir tokat attı ki tokadın etkisiyle yere savruldum sonra defalarca karnıma tekmeler yedim ben yalvardım o daha sert vurdu ben daha çok ağladım sen hakkettin diyip daha çok vurdu sonra mutfağa doğru yürümeye başladı ben derin bir nefes aldım kurtludum herhalde bana acıdı herhalde diğer seferki gibi uzatmadığı için böyle düşündüm sonuçta ben onun kızıyım bana merhamet göstermiştir yalvarışlarımı duymuştur değilmi ama öyle olmadı eli boş gitti eli dolu geldi benim kadar bir bıçakla ben ayağı kalkmaya çalışırken üzerime doğru yürümeye başladı ben geriye doğru bir adım atarken o bana doğru bir adım attı.Korkudan dilim tutulmuştu
baba ne yapıyorsun,indir şunu Allah aşkına lütfen baba yapma ben senin kızınım yapma bana bunu baba baba baba beni duy lütfen baba baba yapma gözünü seviyim bi daha söylemem öyle şeyler hem ben kimimki ben onların tırnağı bile olamam ben hiçkimse bile değilimki ben kimim ki öyle şeyler diyorum benle onlar bir değiliz analdım ben baba,baba yapma gözünü seviyim yapma lütfen baba daha çok titremeye başlamıştım arkamda duvar vardı kapana kısılmıştım bacaklarım artık beni taşıyamıyordu dilim tutulmuştu konuşamıyordum sonra ellerimi kendime siper ettim kaçış yoktu artık biliyordum.sonra birden bı kahkaha sesi işittim ellerimi yüzümden çekmedim çünkü hala korkuyordum parmaklarımı araldığımda babamı gördüm ve bana ayne şöyel dedi.
seni öldürüp mapuslarda gençliğimimi çüriteceğimi sanıyorsün ha!!! Sen kimsin ki ben senin için gençliğimi heba ediyim sırf bir hiç uğruna mapuslarda günlerimi geçiremem ben şu dışarıdaki köpek için belki ama senin için asla
sonra babam odadan çıktı ve gitti ben arkasından bakarken büyük bir seviçle kahkaha attım evet foğru ya ben kimdim ki benim için mapuslarda düşsün evet doğru dışarıdaki köpek için belki ama benim için asla sonra büyük bir sevinçle odadan çıktım çıktığımda o annem denen kadın oturmuştu annem 3 aylık hamileydi ve şuan o çocuk 1 yaşında bu düşünclerden kurtulup o yüzüne bila bakmaya tahamüle edmediğim adamın yanına gittim babam dedi ki aşağı sokakta market var iki ekmek alıp gel çok oyalanma yarım saat içinde o ekmekler burda olmazsa bu sefer gerçekten bıçaklarım gülümsemeye başladı ama imalı bir gülümsemeydi bu sorna evden çıktım aşağı sokağa girdim ekmeklerı aldım ama ekmekçinin içindeki bı adamla göz göze geldim adam beni iyice süzdükten sonra garip bir gülümseme sergirledi isterseniz aldığınız şeyeleri evinize kadar ben taşırım dedi aniden buralardan değildi bu çok belliydi bu sorusu çok garibime gitti ve içimde bir korku filizlendi sonra sağolun ben kendim taşırım dedim ve evin yolunu tuttum hava aydınlanmya başlamıştı ama bu aydınlık hiçbir işe yarmadı bende bu güne kadar.Biraz daha ilerleyince ben burdan dönmüşmüydüm dedim kendi kendime evet ben burdan daha önce dönmüştüm!!! Evin yolunu kaybetmiştim heryere bakıyordum ama hiçbir şey göremiyordum heryerde çıkmaz sokaklar vardı sonra arkamdan gelen bir çıtırtı duydum arkamı döndüğümde ekmekçideki adamla karşılaştım içimin rahatlaması gerekirken ben daha çok korkmaya başlamıştım bile ama bu çok normaldi çünkü adam hiç tekin bakmıyordu evet gözlerinde açlık ve bahşet vardı ama bunun neden olduğunu çözememiştim bir anda işte başbaşa kaldık artık poşetlerini taşımama gerek kalmadı kendi ayağınla kendini benim kollarıma bıraktın. O an tüm bendenim kaskatı kesilmişti n-ne!? diyebildim sadece sonra üzerime doğru yürümeye başladı bende geriye doğru adımalr atmaya başladım dilim tutulmuştu bedenim kaskatı kesilmişti soğuk terler alıp veriyordum göğüs kafesim sıkışıyordu nefes alamamaya başlamıştım gözlerimden yaşlar akmaya baslamıştı heryer etrafımda dönüyordu bi anda o yabancı saldırdı yere düşmüştük,ben onun altında kalmıştım bağırmamıyordum nefes alamıyordum sonra defalarca dokundu o pis elleriyle bana defalarca vurdu bana o pis bakışlarına marus kaldım direnmeye çalıştıkça daha çok dayak yedim en son kemerini çıkarttı ve bana onunla vurmaya başladı gözelrimden kan akmaya başlamıştı kıyafetlerim yırtılmıştı heryerim kan içindeydi ve yaralarım çok ağırdı sonra kemerini aldı taktı ve uzaklaşmaya başladı ben nefes alamıyordum titremelrimi durduramıyordum nefes alamıyordum öylece soğuk zeminde yerde uzanmış halde yeri izliyordum canım çok yanıyordu tarif edilemeyecek kadar çok hemde sonra midem bulanmaya başladı defalarca olduğum yere kustum aradan ne kadar geçti hiçbirşey bilmiyorum veya hatırlamıyorum ayağa kalkabilmiştim evet bunu başarmıştım ama başarmaz olaydım karşımda babam elinde kocaman bir sopa bana öyle bir bakıyordu ki o an can vermek istedim ama olmadı konuşamıyordum nefesim bile bana acı veiryodu ağzımdan şu kelime çıktı baba,canım çok yanıyor baba ilk defa ona isteyerek baba demiştim ama o da kursağımda kalmıştı ben senin baban değilim bana sakın baba deme sen benim kızım değilsin senden utanıyorum namusumuzu iki paralık ettin namussuz zaten belliydi böyle olacağı bundan sonra sen benim kızım değilsin bi daha eve adımını atarsan ölümün benim elimden olur.Ama benim içim ferah benim oğlum senin gibi adi namussuz biri olmayacak seni görmek bile istemiyorum kendinden utan ADİ!!! diye öyle bir bağırmıştı ki korkumdan ölücektim. Babam gitmişti ben o sokakta tek başıma tüm günümü geçirmiştim akşam olmuştu tüm günü kendimden utanarak geçirmiştim canım çok yanıyordu babam defalarca yalvardım baba gitme pantolonuna yapmıştım baba benim suçum yok diye ama beni dinlemedi peki bişey sorucam canım çok acıyor normalmi...........
İlk bölümü nasıl buldunuz umarım güzel bulmuşsunuzdur her gün yeni bir bölüm atma ihtimalim çok yüksek yarın yeni bölümelre buluşma dileğiyle
