1. O sabah yataktan kalktığımda kendimi dev bir örümceğe dönüşmüş halde buldum. Gördüğüm rüyaların etkisi olmalıydı. Belki belki de bu sadece pazartesi sendromunun etkisiyle ve beynim işe gitmemek için sınırları zorlayacak bir bahane bulmuştu. Hiçbir hiçbir patronun kolay kolay karşı çıkarmayacağı bir bahane. Fakat aynı beynin benim bir işimin olmadığını da hesaba katması gerekmez miydi? Üzerinde durmadım. Bu doğru olsa bile babaannemin hemen her durumda tekrarladığı, "insanlar ne sıkıntılar yaşıyor, halinize şükredin" sözünü düşündüm ve sürünerek yataktan kalktım.
Güneş, bilim insanlarının 4,5 milyar yıldır aksatmadığı öne sürdükleri görevine yine tam vaktinde başlayalım muhtemelen 4 ya da 5 saat olmuştu. Sıkıca kapattığımı düşündüğüm perdenin eksik kornişlerini fırsat bilip odayı bir Alman disipliniğinde aydınlatmaktaydı.
mutfağa doğru sallanarak yürüdüm. Çay için ocağa su koyup buzdolabına yöneldim ve bir sürprizle karşılaşmak ümidiyle kapağını açtım. Görüntü hayal kırıklığı oldu. Buzdolabı maalesef önceki gece bıraktığım gibiydi. Donmuş elektrik prizine benzeyen bir koku eşliğinde dış kısımları sararmış çeyrek kalıp beyaz peynir ve günleri meydan okuyan kırmızılığıyla bir ısırık alınmış domates. Dolabım kendisi ile aynı yıl üretilmiş akranlarından çok daha renksiz bir hayat yaşıyordu şüphesiz. İçine pek az yiyecek giriyordu ve çok fazla boş vakti vardı.
DEVAM EDECEK