Ellerim kanlar içindeydi.Herkesin ağlıyordu. Ölüm bazı kişileri karanlığına hapsetmışti.
Ellerin de tüfekler olan adamlar herkesi teker teker, acımadan, bu insanların gelecekteki hayallerini ve planlarını düşünmeden öldürüyorlardı. Kendı kendime düşündüm bu Savaşı neden yapıyorlardı?İnsanların gereksiz yere neden canlarını alıyorlardı.Eğer bir sebepleri varsa da konuşarak halledebilirlerdi. Kulağım silah seslerini artık kaldıramıyordu. Gözlerimden akan yaşların hepsi ağzıma geliyordu. Savaş tadı geliyordu.
Dışarı çıkıp bağırmak istiyordum, ama yapamazdım. Ölmek istemiyorum. Hayat tamam yapacağım daha çok şey var.
Helen Teyze
-Çabuk buraya gel Vıctorıa
Helen Teyze'nin yanına yavaş adımlarla yürüdüm.
- Bu savaş beynimin her yerini kaplamıştı. Aklımda sönmeyen, bır yangın vardı. Sönmesi için ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.
-Üzülme canım bu savaşında elbet bir sonu olacak.
-Sıra bize geldiğinde ne olacak peki?
Helen Teyze sustu. Uzun bır süre konuşmadı...
~~~~~~~