Minho (evimin önüne geldiğimde üzerimdeki tozları temizleyib derin bir nefes verib yüzüme gülümser maskeyi takıb içeri girdim annem mutfakta beni bekliyordu gitdiyimde yanağından öptüm bana bakıb yüzünden yorqunluk yok oldu dolabda yemeyin hazır oğlum ben uyumaya gidiyorum diyib gitdi aç diyildim o yüzden odama geçtim yaralarıma ilaç vurmaya başladı sonda aynada yüzüme bakıb yeni hayata başlıyorum amma bu sefer bam-başka biri olarak alarını kurub uykuya daldım alrımın sesi kulağımda yankılanıyordu iyi uyudum bu gece ne kabus nede gecenin bir yarısı kalkmadım ayağa kalkıb rutinimi yapıtıktan sonra annemin işe gitmeden önce sabahları yemesemde hep bana yemek yapar amma bu sefer sabah kafaltımı yaptım Changbininde hala aramadığını görüb ilkez ben aradım)
Minho:
Changbin hala kalmadı mı??
Changbin:
Sizin evin önüne geçeceğim Paşama bak hele beni arıyor
Minho:
ya tabi yalnız sizmi arıyacaksınız parkta buluşalın
Changbin:
tamam hızlı gel
Minho:
tamam
biraz sonra Changbinin yanında vardım
Changbin:
hazırmısın okuldan atılmaya
Minho:
okuldan atıldığım için sevineceğim sanmazdım amma evet hazırım
5 dakika sonra okula girdik yerimize geçtik geriye doru saymaya başladık Changbinle tam 6 dakikaya müdür içeri girir
Müdür:
Çok üzgünüm hocam Changbinle Minho odama
sevicle müdürünün odasının gitdik
Müdür:
Ben size ne dedim bir daha olursa okuldan atılacaksınız siz nasıl çocuksunuz sen Minho o annene ne diyiceksin o kadın senin için daha ne yapsın
Changbin kolumu hafif sıktı cavab vermemek için zor duruyordum sanki fişi çekilmiş bomba gibi
Müdür:
sen nasıl bir çocuksun hiç mi utanmadın o saf çocuklar nasıl döversin Changbini anladık o serseri peki sen
Minho:
Doru konuşun(bağırır) siz hiç bir şey bilmiyorsunuz bir kere ben bu yaşıma nasıl geldiğimi o masum çocuklar var ya
Minho kolunu açık müdüre kolunda dikiş izi gösterir
Minho:
O masum saf çocular beni demir sopalarla dövüyorlardı amma siz kamerada yok kimse görmedi diyib hep beni annemin yanında yalançı çıkardınız bu yüzden dövüldüyümde eve giderken annemin yanında güldüm
Müdür hiç bir şey söyleyemedin Changbin beni dışarı çıkardı
Changbin:
İyimisin kağıtları alıb geliyorum bekle
Minho baş onaylayarak saladı Changbin 2 dakikaya odadan çıkıb yanıma gelmişdi yarın yeni okula başlamaya bilirmişiz
Changbin:
İyimisin Minho
Minho:
Hiç bukadar iyi olmamıştım hadi kutlayalım
Changbin:
Gülümseyerek işte bizim Minhomuz
okuldan çıkıb biraz yemek yedik okulumuzu önünüde sonkez durub yeni okulumuzun önünü yolandık yeni okulumuz eskisinden daha iyi görünüyordu yarını sabırsızlıkla bekliyorum okula gitmediyimizden egzersiz yapmaya gitdik okulda çıkış saatinde de eve yolandık eve vardığımda annem beni salonda oturmuşdu odama doru giderken
Minhonun'un annesi:
Minho okuldanmı atıldın sesinde titreme vardı
annemin yanında gittib evet dedim annem noldu neden onun yanında geçib olanlar anlattım ben yalan söylemezdim anlatıb bitirdikten sonra annem senin hep arkandayım çocuğum anneme dövüldüyümü söyleyemedim sadaca çıkışlarını anlattım çünki hangi anne yüreyi çocuğunun gözlerinin önünde maf olmasını izlemek istemezdi odama geçib Changbine yazdım
Minho:
noldu sizkiler ne dedi??
Changbin:
annem kızdı kavqa yaptığıma göre sonra ise anlayışla karşıladı babamda aynı o müdür varya yememiş içmemiş anlatmışya ee senin nodu
Minho:
annem anlayışla yaklaşıyor
Changbin:
Minho
Minho:
efendim Changbin
Changbin:
Anneni 1 günlük benim annem olsun hiç kızmıyor benim annem terlikle dövüyor kaçınıyorumda isabetli atıyor yaa bide
Changbinle konuşub şakalaştıktan sonra uykuya daldım
sabahın erken saatlerinde çok enerjiktim erken kalkmışdım annemle vedelaşacak kadar erken annemle beni aykta görüb hemen yanıma geldi
Minhonun'un annesi:
Hastamısın midenmi acıyor neden erken kalkın
Minho:
gülümseyerek anneme sarılıb seni yolcu edicem bugün
Minhonun'un annesi:
Şuna bak büyümüş beni yolcu ediyor
annemi yolcu ettikten sonra erkenden Changbinle beraber okula yollandık
Selam canlarım eminim hikayenin beyenmişsinizdir.... :)
yazım hatası için üzgünüm
Hikayenin 2 sonu var ve 1 kötü 2 güzel son yorumlarda hikayenin nasıl bitmesiyle bağlı yazmayı unutmayın
