Beyaz Aşk

Cesaretimi toplayıp kapı kolunu aşağı indirdim. Kapıyı açtım, içeriye adım attım. Arslan tam karşımda duruyordu. Bana doğru adım atmaya başlamıştı. Bakışları çok farklıydı. "Neden öyle bakıyorsun?" dedim. Cevap vermedi. Sessizce bana doğru yürümeye devam etti. O yaklaştıkça ben geri çekiliyordum. Sırtımın kapıya değmesiyle sona geldiğimi anladım. Yandan geçmeye çalışacaktım ki, beni daha da köşeye sıkıştırdı. Kapı ile kendi arasına alıp, iki elini yanıma koydu. Üzerime doğru eğildi. Kulağıma yaklaştı, sesi nefesime karışacak kadar alçaktı: "Benden korkmana gerek yok. Sen istemediğin sürece sana asla dokunmayacağım." Yutkundum. Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi. Ne yapacağımı bilemeden gözlerini aradım. Ama gözleri o kadar sakindi ki… Tehlikeli bir fırtınanın ortasındaki o dingin merkez gibiydi.