Yazardan
Kurumuş yapraklar yağan yağmurun şiddetiyle sarsılırken genç o yaprakları sarsan yağmuru daha iyi hissedebilmek için dışarıda olmayı istedi hemen üstüne paltosunu alıp bahçeye doğru koşar adımlarla çıktı
dışarıdaki yağmur kendisini rahatlatırken o paltosunu çıkarttı yağmuru daha fazla hissetmek istiyordu paltosu yere düşerken malikanenin kapısına 3 el ateş edildi
"O BORANI HEMEN KARŞIMA ÇIKARTIN ONA ŞAMRANLARIN KAÇ BUCAK OLDUĞUNU GÖSTEREYİM "
sesleri duyan annem babam ablam hemen dışarı çıktılar tam bana birşey sormak için ağızlarını açarken malikanenin kapısı kırıldı ve içeri onlar girdi
kendimi bildim bileli platonik olduğum adam ama onun benim adımı dahi bilmediğine kalıbımı basardım o benim sevdiğim adam DEVRAN ŞAMRAN dı ve arkasında da ailesi babası annesi falan
tam o sırada içeriden Boran ve Dilşah çıktı .Dilşah Devranın kız kardeşiydi ve
galiba onun yüzünden ŞAMRANLAR ve ALAZLAR aşiretinde kan davası çıkacaktı .
boran tam yanıma geldi ve bir eli Dilşahın elinde iken diğer eliyle benim koluma güven verircesine sıvazlıyordu ardından bana bakıp göz kırptı ve bir adım öne çıktı
"buradayım Devran ağa eğer sevdam yüzünden beni öldüreceksen buyur bunu herkesin içinde yap ben asla kimsenin arkasına saklanmam-"
"boran yapma ablacım"dememle lafı yarıda kaldı bana doğru dönüp göz kırptı 'her şey yolunda ' dercesine fakat hiçbirşey yolunda değildi
"Boran sence arkandaki insan topluluğundan mı korkacağım sen Şamranların kızını kacırmak ne demek farkında mısın burada kardeşimin namusunu temizlemeliyim"
"orada duracaksın devran ağa biz kişmsenin arkasında değiliz gerekirse öne çıkarız ve bize topluluk denmiyor "
ilk önce bana baktı baktı baktı ve sonra yarım bir gülüşle önüne döndü
pezevenk devran ben sana nasıl aşık olmuşum acaba