Selam, ben yuki. Tipik bir lise ikinci sınıf öğrencisiyim. Annemin adı Violeet babam ise Izek. İki tane çok sevdiğim abim ve ikizim var.
Abilerim Llyord ve drake, ikizim ise Theo.
Biraz geçmişimden bahsetmek istiyorum.
Biz aslında... çok mutlu bir aileydik. Yani bir yere kadar. Annem çok iyi bir insandı. Daima gülümseyen ve neşe saçan birisi... Fakat bazen garip davranıyordu. Ruh hali aniden değişiyor ani yanlış tepkiler veriyordu. Bazen her şey yolundayken bize saldırdığı oluyordu. O zamanlar küçük bir kız olduğum için neler olduğunu anlamakta zorluk çekiyor ve içten içe davranışları için annemi suçluyordum. Resim yapardım, gülümserdi daha sonra aniden berbat olmuş der ve sonra özür dilerdi mesela.
Aslında annem iyi bir çocukluk yaşamamış. Berbat bir geçmiş, travmalarla süslenmiş bir hayat...
Ananem ve dedem birbirlerini annemin gözünün önünde öldürmüşler. Bunun üzerine bir yetimhaneye giden annemin yüzüne hayat yine gülmemiş. Her ufak hatada bir dayak... Felaket. Ama annem mükemmel bir insan bunlara dayanmış ve babamla mutlu bir aile kurmuş. Fakat zihni maalesef ona eski anıları unutturmamak için inat ediyordu.
Bir gün olan oldu. Ben altı yaşındayken yüzüme yapıştırdığım kedi çıkarmalarını göstermek için annemin yanına gittmiştim. Mutfakta sırtı bana dönük öylece duruyordu. Ona seslenince hızlı bir hareketle bana döndü. Bu olayın tamamını hatırlıyorum. Boş boş wlindeki meyve bıçağına bakıyordu. O zaman bilmiyordum fakat sanırım bu bir tür ataktı. Ben daha ne olduğunu anlamadan bıçağı bana doğru fırlattı. Gözümün yan tarafından akan kanın sıcaklığı hala beni ürpertiyor. Çığlığımı duyan diğerleri hemen yanımıza koştu. Belli ki annem de yaptığının farkına varmıştı. Hanıma koştu. Elleri titriyor ve bana dokunmaya korkuyordu. Annemi bu denli seven babam ona ilk defa tanıyamaz gözlerle bakmıştı. Biraz daha yana denk gelseydi gözümü kaybedebilirdim.
Bundan bir iki gün sonra uyuyor numarası yaparken annem yanıma geldi. Usulca alnımı öptü. Sonra öğrwndim ki annem hastaneye gitmiş fakat artık hep orada kalacakmış. Bir odada. En azından kendisini kontrol edebilinceye kadar. Durumu yüzünden iş hayatı bitmişti. Ailesini korumak istiyordu. Kendi isteğiyle gitmiş. Bunu babama söyleyince de babam ona karşı koyamamış.
Şimdi bile abilerim annemi ziyarete gittiğinde içeriye gidemem. Gözümün yanındaki yara izi bana o günü hatırlatır. O kadar korkağım ki...