Yejun 'dan
Okullar tatildi ve bu yüzden tek yaptığım şey işe gitmek geç saatlere kadar çalışmak ve akşam eve geldiğimde de eğer şanslıysam babam yokken hızlıca kapıyı kilitleyip yatmak değilsem ise hakaretler sonrası bayılana kadar dövülmek...
Bu olanların hepsi yetmiyormuş gibi okul içinde de rezil edilmek , dövülmek... En azından sadece evde dayak yiyordum. Ancak bu hayattan bıkmıştım.
Bugün son günümdü .
Bu hayattan sonunda kurtulacağım o gün ...
Hava kararana kadar sahilde oturmuş sadece hırçın dalgalarla masmavi görünen denize bakıyordum. En büyük korkularından biri kendini öldürmek olan biri bugün burada ölecekti.
O kişi bendim.
Sahilden kalkıp yavaşça rıhtıma doğru ilerledim. Sahilde gemiler deki insanlar insin diye küçük bir Rıhtım vardı . Oraya geldiğimde hırçın denizin dalgaları resmen beni içine çekmek ister gibi dalgalıydı.
Belkide bu zamana kadar yaşamam hataydı .
Bugün doğum günümdü ve bugün doğduğum gün ölecektim . Neden doğmuştum ki ? Tanrı beni bu adamın eline kim torbası olarak mı vermişti? Bana neden böyle bir hayat vermişti? Madem Tanrı kötüye en sonunda cezasını veriyordu bu 20 yıl boyunca neredeydi? Tanrı o adamın kötülüğünü görmüyor muydu?
Gulumserken gözümden bir damla yaşın akmasına engel olamadım.
"Artık beni dövüp kum torban gibi kullanamayacaksın baba " kısık sesle söylediklerimi belkide sadece ben duymuştum.
"Artık bir daha benim paramı harcamak için bana eziyet ettirmeyeceksin belkide" dedim dudağımda ki gülümsememe rağmen gözümden bir sürü yaş akıyordu . Tüm bu hayatıma ...
Hayatın bana adaletsizliğine ...
Hayatın bile beni sevmemesine akıyordu.
Elimdeki telefonumdan saate baktım.
Tam olarak 00 olmasına iki dakika kalmıştı. Derin bir nefes alıp gözyaşlarımı sildim . Gulumserken tek ayağımı yavaşça boşluğa koydum gözlerim kapalıyken içimden kalan bir dakikayı sayıyordum.
59,58,57,56,55,54,53,52,51,50 .....
Saniyeler çok yavaş geçerken gecenin karanlığı beni içine çekiyordu.
Ölmem için sanki herşey bana yardım ediyordu .
Ve diğer ayağımda boşluğa düştü.
Yüzümdeki gülümseme ile bir anda suya düştüğümde yüzmeye çalışmıyordum . Ancak nefes alamamak kötü bir şey olduğu için ciğerlerim acıyordu.
Sanki tüm kemiklerim birbirine girmişti.
Ancak yüzümdeki gülümseme asla gitmedi .
Gözlerim karardığı o an suyun içinde bir ses yükseldi.
Ama ben görmedim.
🫀~~(jeaminden)
Bir anda gördüğüm manzara ile ilk önce sona kaldım.
Yan profilinden gördüğüme göre gülümsüyordu ancak bir anda suya kendini bırakmıştı. Ancak suyun yüzeyinden baloncuklar çıkmaya başlayınca bile haraket edememiştim.
Bir kaç dakika sonra hızlıca rıhtıma doğru koşup suya ağladığım da yavaşça batan bedeni gördüm.
İntihar etmişti...
Hızlıca bedenini tuttugum gibi yukarı doğru çıktığım da nefes nefeseydim . İlk önce oğlanı yukarı çıkarttıktan sonra kendi vücudumu yukarı çıkarttım. Ellerimi birleştirip göğsüne baskı uyguladığımda dahi uyanmıyordu . "Ölme çocuk " dediğimde tekrar ellerimi birleştirip göğsüne baskı uyguladım ancak uyanmıyordu .
Derin bir nefes alıp suni teneffüs yapmaya başladığım da dudaklarımı dudaklarından ayırıp tekrar kalp masajı yapmaya devam ettim . Bir anda suyu tükürdüğünde tuttuğum nefesimi bıraktım.
Ölmemişti .
