Sabah kalktığımda Kendimi bitkin düşmüş hissediyordum. Laura kollarımın arasında gözleri açık şekilde beni gözlemliyordu. "Günaydın." Dedim sohbet açmak için."Sanada." Diye konuştu. Kalkmak istemediğini hissettim o yüzden kalkmadım. Kalp atışları fazla hızlı ve sertti. "İyimisin?" Dedim , "Çocuğum olacakmı?" Diye sordu. "Tabii ki olacak,neden soruyorsun ki?" Dedim ama doktor çocuğu olmasının zor olduğunu söyledi yani bu olaydan sonra zorlaştığını söyledi.
"Başını alıp kaçıp yine gidersen olmaz ama ." Dedim daha sıkı sarılarak. "Ben gitmedim ki" dedi kafasını göğsüme koyarak. "e naptın?" Dedim. "Kaçtım." Diye karşılık verdi. "E aynı şey." Dedim kafamı saçlarına gömerek, saçları çok güzel kokuyordu. Yorgunluktan bitap düşmüş Yüzü gözü şişmiş Lauranın Azda olsa toparlanması Zaman almıştı. Ve hala doğru düzgün kendine gelmemişti. O çocuk onun içinde benim içinde her şeydi. Ama o artık yoktu.
Bunu kolayca söyleye bilmemin sebebi, onu seviyor olmam ve Çocuk yapabilmemizin mumkun olmasıydı. O çocuk belki bu dünyada bizim gözümüze görünemedi ama Biliyorumki Yukarıda bir yerlerde bizimde oraya gelmemizi bize anne baba diyebileceği o anı bekliyor.
"Acıktım. " Dedi Laura. Gözlerimin parladığını az çok kendim de hiss ediyordum. "Cidden açmısın?" Dedim.
Şaşkın gözlerle "evet?" Dedi. "Diana! Hemen Karıma en Güzel yemekleri hazırla Çabuk ol!" Diye bağırdım Diana da umutlu şekilde gülümseyip Yemek yapmaya gitti. Şaşkın gözlerle bana baktı ve "Neden bu kadar sevindin ki?" Diye sordu Laura. "Boş ver ne kadar açsın 10 üzerinden değerlendirebilirmisin?" Diye sordum. Düşündü ve "Hmm.,.. 7,8/10 " dediğinde umutlu şekilde gülümsedim ve rahatca nefes alabildiğimi hiss ettim.Sonunda ondan ayrı kaldığım onunla iletişime dahi gecebilmedigim Günler sona eriyordu. Nihayet Diana Yemeği getirdi. Lauranın en sevdiği çorba bu. Yavaşça bir kaşık aldım. Kendisi üflemek için one geldi ama Kafamla hayır diye işaret ettim. Ve kendim üflemeye başladım.
"Sıcak mı?" Diye sordum. "Çok abartıyor sun Sadece bir yemek Yiyorum. " Dediğinde "E hiç birşey yemiyordun benimde sen yemiyorsun diye boğazımdan geçmiyordu. " Dedim Çorbadan bir kaşık alıp üflemeye devam ederek."Aç bakayım." Dediğimde ağzındaki yemeği ciğnerken pencereden aşağı bakıyordu, aniden yüzünü bana dönüp "Neyi açayım?!" Dedi , kahkaha atmaya başladım. "Gülme ya Korktum bi an ." Dediğinde "çok hevesliysen yaparız bi ara." Dedim Çapkın Prens rolume geri dönerek. "Tabii.. Hala canın yanmıyorsa." Dedim . " Yok canım yanmıyorda-" sözünü kestim ve "Yani akşam güzel bir gece geçireceğiz. DİANA KARIMIN GECELİKLERİNDEN EN DAYANIKLI OLANI SEÇ YATAĞA BIRA-" derken beni susturdu
ve "Ya hayır öyle değil. Canım yanmıyor ama Şuan İstemiyorum yani en azından bu gece." Dediğinde ellerim yanaklarına koydum. "acelesi yok. Karım ne zaman isterse o zaman." Dediğimde sanki bir çocuk gibi ellerini yanaklarında olan ellerimin üstüne koydu ve Çocukların gülümsemesinden bile tatlı olan gülümsemesini o olaydan sonra ilk defa gösterdi. İkimizde kıkırdadik. "E hadi clara seni bekliyor yemeğini yede Şu kedilerle çiçeklerle ilgilenelim. " Dediğimde "Birliktemi?" Diye sordu. "ee karımı yanlız bırakmam. " Dedim gulerek.