/BU HİKAYEDE YAŞANMIŞ OLAYLARA YER VERİLMIŞTİR KİŞİLER KURGUDUR/
Ben Asena 17 yaşında bir kızım.
Normal bir kız.
Normal bir insan.
Normal saçları olan kahverenkli saçlı normal gözlü olan yani kahverenkli gözlü bir kızım.
Zayıfım.
Uzun boyluyum.
Ama hayatım pekte öyle değil.
Bu benim günlüğüm.
Ve her gün intihara daha çok yaklaşıyorum.
Tarihibelirsizgün
Annem ve babam yine kavga etmişlerdi.
Annem bana bakıp saatin geç olduğunu söyledi ve beni yatağıma yatırdı. Ve saçlarıma küçük bir öpücük kondurdu.
Gözlerimi yumdum ve uykunun kollarına bıraktım kendimi ne olacağını bilemeden.
Sesler geliyordu.
Bağırma sesleri.
Ve acı bir inleme.
Sesten uyanmıştım babam bağırıyordu. Ama bu sefer kızgınlıktan değil. Korkudan.
"Kalk Serpil! "
Babam anneme sesleniyordu.
Neden?
Anneme ne olmuştu?
" Aç gözlerini Serpil!"
Tekrar bir bağırma.
Annem neden gözlerini açmıyordu.
Korkuyordum. Hemde çok. Anneme ne olmuştu. Yatağın içinde kaskatı kesilmiş duruyordum.
Sonra başka bir ses. Ambulans sesi.
"Ne zamandan beri baygın?"
Bir adamın sesi. Ama babama ait değildi.
"Demin bayıldı ayıltmaya çalıştım ama olmadi"
Annem bayılmış miydi? Peki neden?
"Tamam hemen sedyeye yatırın"
Ve sonra kapı kapandı sesler kesildi.
Yataktan kalktım ve cama doğru ilerledim. Annemi götürüyorlardı. Ama nereye?
