Beni Unuttuğun Her Gün İçin

Bu bir mektup değil. Bu bir hikâye de değil. Bu… seni her seferinde yeniden tanımaktan yorulmuş bir kalbin kanaması. Adını bildiğim hâlde, gözlerini hatırladığım hâlde, gülüşünü içimde sakladığım hâlde… sen bana her defasında yabancı oldun. Ve ben her defasında sana kendimi yeniden anlattım. Sıfırdan. İsimsiz. Sessiz. Belki bir gün… bu sayfalara dokunursun. Belki bir gün… beni hatırlarsın. Ama hatırlamazsan da sorun değil Miraç. Çünkü ben seni zaten… Beni unuttuğun her gün için sevdim. — Aybüke