Dünya öyle bir yer oldu ki korkuyorum.. 2020 yaramadı bize.Şavaşlar,depremler, hastalıklar.. İnsanlar maskeyle gezer oldu.Zor sınavlar zor günler..
Neyse yatağımdaki sıcaklık yanağımda olsun istedim az önce. Öyle sicaksın ki kalbime akıyor sıcaklık.Ellerini tutmak, göğsüne yaslanmak ne bileyim belki bir ufak öpücük bekledim. Çok mu şey istiyorum bu çok da küçük olmayan öküzcükten . Galiba çok şey. Evli olmak yada evli olmamak ? Evlendik , evliyiz,evlii .. Kendimi alıştırmak biraz zor galiba. Deli gibi seviyorum. Gerçek bir deli gibi. Beni tuhaf buluyormuş beyefendi. Ne demek ki Tuhaf? Mesela bana göre şuan tuhaf bir hava var. Tuhaf bir gece.. Gökyüzünde yıldız yok ve sanki daha mı sönük ay? Zaten tuhaf olmayan yok ki şuan . Dışarısı tuhaf; insan yok. Öyle tuhaf ki hâlâ bu yokluğun içinde kadınlar ölüyor. Hâla vicdansız bu insanlık.Ne çok günah var etrafımızda. Ne çok acı. Ne çok masum hayatlar göçüyor. Neden bizlere kimse gözü gibi bakamıyor bu adamlar... Sevgi vermek cok mu zor? Şuan sana damarlarımda akan tüm sevgiyi aşılasaydim acaba daha çok seni seviyorum der misin bana? Keşke desen. Bazı hatalar büyük pişmanlıklar doğuruyor. Bence en büyük pişmanlığımız doğru yerde, doğru zamanda sadece susmak. Bir kere çok konuşsan?Asla sıkılmam saatlerce dinlerim seni. Şöyle gözlerime bakıp derinden bir seni seviyorum der misin?Keşke desen söz 1 yıl boyunca asla güzel bir söz istemem senden. Öyle aşk hikayeleri de anlatmam.Hatta sen oyun oynarken sana konuşarak işkence çektirmem. Özledim bu iki kelimeyi. Bilmiyorum belki de bu özlem öyle ağır ki şuan bana. Gecenin içinde yıldız arıyorum. Sokağın köşesinde insan ve artık sevgisizlik hiç bir kadını öldürmesin istiyorum. Senin rengin olmak istiyorum. Sevdiğin film, okuduğun kitap ve tuttuğun takım olmak istiyorum. İki kelimeyi duymak için ağzına bakmak değil de kalbine düşmek istiyorum ...
Kimse söyleyemedigi sözlerin göçüğünde kalmasın. Ya da kendine ördüğü duvarların ardına saklanmasın..
Saat sabaha yakın sarılalım mı? Tıpkı ilk buluşmamiz gibi saati saatine uysak?Kollarının vücudumda kıpırdanışı uyandırsa beni. Kulağıma fısıldasan o iki kelimeyi.. Ne çok hayal kurdum yine.. Keşke herkes kendi kurduğu dünyaya ait olsa. Kendi kurduğu hayallere..
Mecnun da Leylayı böyle mi seviyordu? Onun dünyasına ait olmak istercesine mi? Çölleri aştı Mecnun ve Dağları deldi Ferhat yıkıldı toprak,kaldı göçüğün altında. Mecnunu öldüren söyleyememek miydi çok sevdiğini..ah Mecnun...Ahh Mecnun .. Mecnun aşık oldu, yollara attı kendini ,yollara sarıldı sanki sevdiğini buldu sandı .Yollar da belli ki ona geçit vermedi .Dedi ki Mecnun:açıl susam açıl! Açıldı yollar. Ve onun yolunun sonu çöle çıktı. Ne kazandı şimdi? Ait olamadı kimse. Mecnun vazgeçti ! En azından bence bu hikaye böyle herkesin bildiği gibi değil . Vazgeçmiş olmalı Mecnun? Deli miydi Mecnun? İnsan kendinden vazgeçer de aşkından vazgeçmez miydi cidden?Vazgeç Mecnun! Başkasının dünyasına ait olmak isteyişin kendinden vazgeçişindir zaten işte bu yüzden vazgeçmeliydi...
Öğreneceğiz kızlar çok yolumuz olabilir fakat aşka aşık yaşanmaz. Mecnun değiliz biz. Kırılır kalplerimiz.. Yavaş da olsa ,yol uzunda olsa tünelin sonunda huzur var :)
İşte yolculuk şimdi başlıyor ...
