Şimdilerde diyorum ki Begüm kendini annenin yerine koy.
Vicdanlı bir annesin.Kızın bazı arkadaşlar ediniyor.O kişilerin kızın için doğru arkadaşlar olmadığını far ediyor ve kızını uyarıyorsun.Ama nafile kızın seni dinlemiyor bile.
Göz göre göre kızını bataklığa çekiyorlar.Düşündüm de annem beni bu bataklıktan çıkarabilmek için ne mücadeleler vermiş.Ah deli kafam diyorum.Niye anne sözü dinlemezsin.Bilmezmisin annelerin dedikleri çıkar.Kanım deli akıyordu o zamanlar.Şimdi şöyle söylüyorum aynaya bakarak kendime;değermiydi tüm bunlara?Değermiydi bu manevi çöküşe?Kendini bu kadar hırpalamana.Cevap alamıyorum.Daha çok kahroluyorum.Yaram daha çok kanıyor.Zamanla geçer dediler.Ama geçmiyor işte.Geçmiyor...Öküz tren ilişkisi yaşıyorum geçmişimle.Çoğu zaman donup kalıyorum.Donup kaldığımı da sonradan fark ediyorum.Ben donup kaldığımda dünyada donup kalıyor sanki.Tek bir fark var.Onlar hala hiçbir şey yaşamamış gibi hayatlarına devam ediyorlar.Hani dedim ya donup kalıyorum.O zaman ne yapıyorum biliyormusunuz?Geçmişe dönüp bakıyorum.Matematiğim vasat olsada yaptığım iyilikler mi yoksa yediğim kazıklar mı daha fazla diye hesaplamaya başlıyorum.Sonra aklımda bir terazi canlanıyor.Hayal gücümden yardım alarak yaptığım iyilikleri terazinin bir kefesine koyuyorum.Yediğim kazıkları öbür keseye.Yediğim kazıklar hep ağır basıyor.
İşte tam olarak o kefeyi kafamdan silmek istiyorum.Götürüp bir köşeye bırakmak istiyorum.Bir daha canım yanmasın istiyorum.Ama her seferinde yine canım yanıyor.Yine canım yanıyor...
Sözlerine güvendiğim biri çıksın istiyorum karşıma.Ve bana şöyle desin.Üzelme her şey geçecek.Bu acı elbet dinecek.Yaraların elbet kabuk bağlayacak ve izleri yok olup gidecek.İnanırdım sanırım.Her ne kadar kalbim inanma dese de.Ve her ne kadar öyle olmayacağını bilsem de.Neden kalp kırmayı bu kadar sever ki insan.Sizin tarafınızda yaptığınız her kötülük dibine kadar normalleşti.Ama benim yaptığım iyilikler hiç normalleşemedi.Bir şey olsun istiyorum.Onlara benim yaşadığım acıları yaşatsın.Ve bir şey daha istiyorum.Birisi olsun onlara tüm bu yaptıklarının bedelini ödetecek.Şimdi sorsak hepsine kötülüğü ben yaptım.Onlar iyilikler kraliçesi.Kalpleri çürümüş onların.Güneşe koysak.Sıcakta daha çok çürür hatta kurtlanır bile.Buzluğa koysak donar.Yani kısacası onların bir çaresi yok.Hiçbir insan kurtaramaz onları.Aynı onların hiçbir insanı kurtarmaya çabalamadıkları gibi.
Ve şimdi bir şey olsa aniden.
Yok olup gitseler bu dünyadan.
Sonsuza kadar hatırlamasam adlarını
Ve bir daha karşıma çıkmasalar.
Allah yaşattığınızı yaşatmadan canınızı almasa sizin...
