GİRİŞ ⏳ Tanıdık koridorlarda hızlı adımlarla yürüyordum. Babamın odasının kapısına geldiğimde durdum. Elim kapının koluna giderken babamın sesini duydum. "Aylin? " Gülümsedim. Hızlıca odaya girdim. Masanın üstündeki dağılmış kağıtlar sıkı bir çalişmanin içinde olduğunun bariz bir kanıtıydı. "Yakınlarda yeni bir restorant açılmış, gideriz diye düşündüm bana ayıracak zamanın var mı? "
Kocaman sıcak gülümsemesini sundu. "Kızım için her şeyi yaparım hadi çıkalım" Uzattığı elini tuttum
Alaz Yankı dışarıdan çok sert bir adam gibi gözüksede kızının yanında pamuk gibi bir adam oluyordu. Annem bizi terk ettiğinden beri bana hem Baba hem anne olmuştu.
Valenin getirdiği maybach e bindik. "Yolu biliyormuş gibi sürüyorsunuz Alaz bey? Cidden baba nereye gideceğimizi bilmiyorsun" Babam göz kırptı. Sürekli böyle yapıyor nereye gideceğimizi sormuyor kendi bildiği gibi sürüyordu. Egomu kimden aldığım belliydi.
⏳
15 dakika kadar bir süre içinde gelmiştik. Belliki babam nereden bahsettiğimi biliyordu. Kapımı açtı uzattığı elini tuttum. Sade ve şık bir mekandı. Siparişlerimiz geldiğinde benim aksine babam çok acıkmadığı için yavaş yavaş yiyordu.
Ağzını mendil ile sildikten sonra cebinden uzun kadife bir kutu çıkardı.
"Aylin'im ayışığım, bu kolye bir kum saati… Zamanın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatsın diye.Her düşen kum tanesi, seninle geçirdiğim anların ne kadar değerli olduğunu gösteriyor bana.Zaman akıp gitse de, babanın sevgisi hep seninle, hiç eksilmeyecek.Bu kolyeye baktığında, seni ne kadar çok sevdiğimi hatırla olur mu?Sen benim geceyi aydınlatan ayışığımsın… Her zaman, her yerde." "Baba, bu bu çok güzel. Teşekkür ederim. " Babam kolyeyi çıkartarak takmak için gözleriyle izin istedi. Kafamı hevesle sallayarak saçlarımı bir elimle topladım. Kolyeyi takarak yanağıma bir öpücük bıraktı. "Sen benim ayışığımsın Aylin. Karanlığımı unutturan tek ışıksın sen. "
Ben Aylin Yankı… Babam bana hep “Ayışığım” der. “Sen karanlığımda doğan en güzel aydınlıksın,” der. O kadar içten, o kadar gerçek söyler ki… Bir tek onun ağzından duyunca içim titrer bu kelimeyle. Ayışığı… Sanki adım değil, kalbimden çıkan bir dua gibi. Annem gittiğinde dünya sessizleşti. Babam sustu. Gözleri konuşuyordu ama dudakları değil. Sonra bir gün gece odamın kapısını açtı, usulca yanıma sokuldu. Küçücüktüm… Başımı okşadı, sonra ilk kez o gece dedi: “Sen benim ayışığımsın Aylin. Karanlığımı unutturan tek ışıksın sen.” O an anladım… Ben sadece bir çocuk değildim onun için. Ben onun umuduydum. Ben onun kaldığı yerden devam etme sebebiydim. Ben de hep ona baktım. Herkes annesini anlatırken, ben babamı anlattım. Kimse bana “annen gibi güzel kız” demedi ama herkes “babana benziyorsun” dedi. İçim hep gururla doldu. Çünkü ben, bir adamın gölgesinde değil, ışığında büyüdüm. Ay ışığında… Babamın sevgisinde. Şimdi büyüyorum. Ama ne olursam olayım, içimde hep bir kız çocuğu kalacak: Babası “Ayışığım” deyince gözleri dolan bir kız çocuğu.
⏳