En son yazdığımdan bu yana 36 gün geçmiş yani 1 ay 6 gün uyku düzenim bozulmaya başladı yine içim daralıyor ve halisler görmeye başladım beynimin bir oyunu olduğu için fazla kâle almıyorum tabi ama beni fazlasıyla zorlamaya başladı insanlara bakınca ruhlarını görmeye başladım uzun zamandan sonra tekrar bunları görmek bana tuhaf geliyor nabıcam hiç bilmiyorum tekrar aynı şeyleri yaşamak zor ama bunu da atlatıcam bazen nefes almayı unutuyorum öyle bir dalıyorum ki ne düşündüğümü bilmeden duvara bakıyorum sadece gözümün önünde ki film beni benden alıyor o bitene kadar kalkamazsın onu her gün izlemek zorundayım bu yüzden de aklıma ölüm geliyor nefretim beni ölüme itiyor hayır diyorum yapmiycam ama zorluyorlar kafamın içinde binbir oyun bilmiyorum suanda bunu kimin yazdığını bile öyle dalgın öyle suskun bi o kadar da umursamaz yemek yiyemiyorum uyku uyuyamıyorum senaryolar yazılmış her günü aynı oynamaya mutlu gözük kimseyi kırma sus hep gülümse ben olmadığım kişinin rolünü oynamak istemiyorum ben bu değilim özgür ruhumun dilediği gibi olan yeri geldiğinde erkek gibi yeri geldiğinde kız gibi olan 2 dünyanın arasında sıkışmış hangi yönü secmeliyim bilmiyorum beni çok zorluyor seçim yapmak istemiyorum ben kim olduğumu bulamıyorum bulmaya çalışırken kaybolduğum bu yolda ne yapsam da geri dönemiyorum yolum kapalı dermanım kalmamış kapkaranlık bir yolda o ışık gün geçtikçe daha uzaklaşıyor ona yetişemiyorum ben bu azabı taşımakta artık zorlanıyorum ölümüme kalan son bir kaç aylık ömrümü üzülerek geçiriyorum mutlu değilim olamam da zaten .
BEN BU FİLMİN kaybolan çocuğuyum...