Bölüm 2

Aynı yerdeyiz aynı havayı soluyoruz aynı gürültünün içindeyiz ama birbirimize dokunamıyoruz. Bir zamanlar adımı nasıl söylediğini bilen biri şimdi gözlerimin içine bakıp susmayı seçiyor. Yanımdasın ama uzaksın. Elim eline gitmiyor dudaklarım adını söylemiyor kalbimse hâlâ seni çağırıyor. Ne garip insan tanıdığı birine yabancı kalabiliyormuş. Biliyorum kokunu ama içime çekemiyorum. Biliyorum sarılmayı ama yapamıyorum. Göz göze geliyoruz bir saniyelik bir an içimde bin cümle dilimizde hiçbiri yok. Ben seni sessizce özlüyorum. Bağırmadan kimseye belli etmeden ama içimde bir şey her gün biraz daha kırılıyor. Aynı ortamda birbirini çok iyi tanıyan iki yabancıyız artık. Yakınız ama dokunulmaz kadar uzağız. Ve bu uzaklık kilometrelerle ölçülmüyor. Bu uzaklık sevmiş iki insanın birbirine dönememesi kadar.