“Anne!Baba!”
Görevliler iki yanımdan da tutmuş beni o alevlerle tutuşmuş eve girmemi engelliyordu.Bağırıp çağırmalarımın yanına bir de itfaiye ve ambulans sesleri eşlik etti.Burası artık bir cehenneme dönüşmüştü.Tekrar bağıracağım sıra bir ses daha duyuldu.Patlama sesi.
Teyzemin bana seslenmesiyle olduğum yerde sıçramam bir oldu.
”İnci diyorum hadi kalk geç kalıcaksın.Kime diyorum.”afallamış bir şekilde ona baktım.
”Ne oldu canım?Neyin var?Ter içindesin.Kabus mu gördün yine?”
”Her gün ki kabuslardan.Alıştım artık.”diyip yataktan kalktım ve dolabıma gidip havlumu aldım.Tam banyoya gireceğim sıra teyzem durdurdu.
”Bak canım biliyorum hala o olayların etkisindesin.İstersen dayınla konuşurum biliyorsun üniversitenin müdürü o ve anlayışla karşılar seni.”
Gülümseyerek baktım”Hayır teyze ben iyim hem hayat bitmedi daha değil mi?Hadi ben duşa kaçar.Geç kalmayayım ne de olsa derslerime dayım girmiyor.”
Duşa girdim ve suyu açmadan önce teyzemin gittiğini duydum.Havlumu aldım ve kendime iyice sarıp aynanın karşısına geçtim.Dişimi fırçaladım ve cilt bakımımı yaptım.Banyodan çıktıktan sonra hemen kıyafetlerimi giydim.Mavi İspanyol paça ve bordo madonna yaka bir bluz giydim.Saçımı açık bırakıp masanın üstündeki kolyemi aldım ve taktıktan sonra çantamı kapıp odadan çıktım.
Aşağı indim teyzem ve dayım kahvaltı yapıyordu.Gülümsedim.
”Günaydın dünyanın en harika teyzesi ve dayısı.”Teyzemin yanaklarını sıktım ve dayımında yanağından öpüp masadan bir dilim domates attım ağzıma.
”Öyle olmaz kızım otursana doğru düzgün bir şeyler ye.”dedi dayım.
”Olmaz geç kalıyorum tabi bu kavram senin için bir şey ifade etmiyor.İstediğin zaman gidip geliyorsun.”göz devirdi.
”Bir de bu kız iyi değil diyorsun.Baksana hemen de laf atmaya hazır.”hepimiz güldük.
Ayakkabılarımı giydim ”Hadi ben kaçıyorum öptüm.”
Evden çıktım ve kulaklıklarım takıp en sevdiğim şarkıyı açtım.Shawn Mendes-Treat You Better.Otobüs durağına gittim ve otobüs şansıma direk gelmişti.Hemen binip oturdum ve yolu izlemeye başladım.Bir başka şansım da otobüsün tam okulun önünde duruyor olmasıydı.İndim ve üniversiteye baktım.Abartmayacağım hayal ederken daha güzeldi.Hacettepe’ye gelebilmek için çok çaba sarf etmiştim.Sınav sonucumda belli ediyor zaten.İlk bine girip tercihimi buraya yapmıştım ve şimdi buradayım.
Etrafa bakarak içeri girdim ve B12 sağ olsun gideceğim sınıfı unutmuştum.Her taraf hukuk kokuyordu neden mi?Herkes çok ciddi ve başı dik yürüyordu.Açıkçası biraz korkmadım değil.Düşüncelere dalmışken omzuma bi el dokundu ve hemen arkamı dönüp ona baktım.Bu oydu.Tabi henüz kim olduğunu bilmiyordum ama hayatımda büyük bir yeri olan bu adamı klasik gençlik dizileri gibi tanıyacağım aklıma gelmezdi.
Esmerdi ve benden baya bir uzundu.Ben 165 isem o 185-190 falandı ve oldukça iyi görünüyordu sanırım spora gidiyor.Gülümsedi.
”Merhaba.Sınıfını kaybetmiş gibi görünüyordun yardım edeyim dedim.”
”Ah evet kaç kere gezmeme rağmen sınıfımı unuttum.”
”Pekala ilk dersin ne o zaman belki yardımcı olabilirim.”hemen telefonuma baktım.
”Anayasa Hukuku.”
”Şansa bak aynı sınıftayız.Gel benimle.”arkasını dönüp giderken ben de onu takip ettim.Bira ilerledikten sonra sağdaki bir sınıfa girdik.Çoğu kişi gelmişti ve pek boş yer yoktu.Çocuk yavaşlayarak kulağıma fısıldadı.
”Ne düşünüyorsun sınıf hakkında?Beklediğin gibi mi?”
”Hmm açıkçası pek değil.Herkes çok ciddi gibi.”
”Merak etme zamanla açılırlar eminim.”ortalardaki bir sıraya oturdu.”Ne duruyorsun otursana.”kimseyi tanımıyordum ne de olsa az da konuştuğum biriydi ve yanına oturdum.
”Bu arada ben inci.”
”Güzel isim.Ben de Murat memnun oldum.”
”Ben de.”hocanın gelmesiyle beraber sustuk ve öyle ya da böyle gün geçti.
Üniversiteden çıktığımda resmen karanlık çökmüştü.Üniversitenin ilk günü olduğu için şarkılar eğlenceler düzenlenmişti.Dayım da çıktığında beraber arabaya binip eve koyulduk.Yoldayken diğer şeritte ambulans ve polis arabaları öterek geçiyordu.Bu bana bazı anıları hatırlattı.Kesinlikle kötü anılar.
”Çabuk olun!Çabuk olun!”
”Efendim tansiyon düşüyor.Nabzı hissedemiyorum.”
”Defibrilatörü verin.”hemşire cihazı verdi ve jeli döktü.
”Bir iki üç!”hastanın göğsü inip kalktı.
”Tekrar!Bir iki üç!”bir işe yaramadı.
”Efendim işe yaramıyor.”
”Son kez.Bir iki üç!”
Ve o gün benim hayatımın bittiği gündü.Herkesi kaybetmiş ve bir karadeliğe sürüklenmiştim.Ama bunlar sadece başlangıçtı.Bu bana yaratılmış cehennemin sadece görünen yüzlüydü.