~Alp~
Herkesin hayatının başladığı bir nokta olur benim ki virgül ne zaman başladı bilinmiyor ne zaman bitecek oda bilinmiyor belkide nokta bir gizem de saklanmıştır
~Reva
Alp Efsunun gitmesine çok üzülmüş gibiydi aslında ben de üzüldüm ama dışa vurmadan Alp dışa vuruyordu dalıp gidiyordu Efsun ayağa kalktı "Ben gidiyim artık" dedi Alp'in gözleri dolmaya başladı Efsuna sıkıca sarılıp "Birbirimizi hep arayıp soralım tamam mı?" Dedi "Tamam" dedi sonra Alp'e sarıldı Alp'in göz yaşları Efsunun kazağının üstüne düşmeye başladı "Seni de çok özleyeceği" dedi Alp ve geri çekildi göz yaşlarını silip
~Efsun
Onlarla vedalaşmak zordu ama bilmiyorlardı ki onların hep yanın da olacağımı "Sizi seviyorum, görüşürüz" dedi ve kafeden çıktı
~Alp
Hâla içimde kara düşünceler vardı. Revayla birlikte arabaya bindik ilk onu eve bırakacaktım "Alp bana gelsene kahve falan içeriz" dedi çok yorgun ve üzgündüm ama Reva'nın kırılmasını istemiyordum "İyi olur aslında" dedim kafasını salladı siteye girip arabamı boş bir yere bıraktık
~Reva
Evime girdik köpeğim hemen yanımıza geldi Alp'in üstüne çıktı ve onu yalamaya başladı "Hadi bufi rahat bırak Alp abini " dedi Alp gülmeye başladı "Abi mi" dedi "Evet. Dayın mı diyim?" Dedim gülmeye devam etti içeri oturdu ben de mutfağa gidip kahve hazırladım "Al bakalım" dedim ve yanına oturdum
~Alp
Reva'nın yanında kendimi bir az daha iyi hissediyordum enerjisi bana da geçiyordu....