Bölüm 2

anlattığım gibiydi herşey hayat sıkıcıydı en çok ta insanlar kendimi hayata bağlamak için arkadaşlarım vardı insan değillerdi ama onlardan daha iyi anliyorlardi beni ben sadem hayattan zevk alamayan sadem ben daha 9 yaşındaydım hayatım çok güzeldi ta ki Kasım ayına kadar kasımın 29. günüydü o gün bir sabah uyandım ve hicbirseyim kalmamıştı annem ile babam o gün benim hastalığım için bilgi almaya gitmişlerdi 1 hafta kalmaları gerekmiş sonradan beni çağırdılar ben de gittim beni hastaneye yatırdılar annem ile babam eve gidip birşeyler alması gerekiyordu o gün çıkıp gittiler ve bir daha yanıma gelmediler o gün benim hayatımın karardigi gündü hem hasta olduğum anlaşılmış hem de hayatımın anlamı olan anne ve babam vefat etmişti annemler gece çıktı için babam uykuya kalmış ve bir tır onlara çarpmıştı o gün ben zaten bitmiştim bitkinligimin üzerine hasta olduğum anlaşılınca hayattan zevk almayan birine dönüşmüştüm ailemle günlerimi özlemiştim kimsem kalmamıştı yalnızdım yurda yazdirdilar beni o gün hayatımın karardigi gün hastalığımla ilgileniyorlardi ben imkansız gibi görüyordum iyileşmeyi bana sadece hasta olduğumu söylemişlerdi o gün ama ben kansermişim bunu öğrendiğimde o olayın üzerinden baya zaman geçmişti hicbirseyim yoktu hickimsem yoktu yapayalnizdim ve kanserdim hastalığım etksiini göstermeye başlamıştı saçlarım dökülmeye başladı yavaş yavaş kaşlarim da bu olay yüzünden arkadaşlarım da benimle konusmamay başladı ben o gün ameliyata giricektim ki birini gördüm o birisi yüzüme gülümsemeyi getirmişti hiç tanımamama rağmen