Bazen insan hayatın içinde kendini akışa bırakır bu bir kabulleniş değil boğuluştur her zaman boğulmak için suya ihtiyaç yoktur bazen insan hayatın içinde de boğulurken bulur kendisi verdiği kararlar onu dibe çeker ve acı başlar
Bir hafta sonra gözlerim yorgunlukla açılmıştı gördüğüm ilk şeyin nem kokan okul koridoru olmasını beklerken beyaz ışıklar gözlerimi almaya başlamıştır bir süre panikle etrafımda çember oluşturmuş insanları taradı gözlerim "Neler oluyor sizde kimsiniz, neredeyim ben" diye bağırdım daha sonrasında ise koluma küçük bir şey saplanmıştı ardından ise milyonlarca küçük şey aynı anda tenime girmişti büyük bir acı ve korku ile çığlık atmıştım ve daha sonra ise ardında ki karanlığı görmüştüm
*3 gün sonra gözlerimi hızla açtım ellerimle vücuduma dokunmak istediğimde acıyla yüzünü buluşturdum ellerim bağlanmıştı ipi çekiştirerek açmaya çalıştım ama asla olmuyordu koluma bağlanan serumu gördüm ve aklıma harika bir fikir gelmişti sorumun plastik ipini çektim olmadı bir kere çektim olmadı bir kere daha gözümü kapatarak son gücümle çektim ve ÇAT kanımın dolu olduğu şişe kırılmıştı ipi çektim ve şişe elime gelmişti bileğimi kesmemek için dikkatli bir şekilde kolumdaki ipi kestim daha sonra diğer elimi açtım ve sorumun iğnesini çıkardım ve metal sedyeden kalktım ve etrafa bakmaya başladım burası laboratuvar benzeri bir yerdi daha önce böyle bir yerde çalışmıştım çalışmıştım dediğim silah odasındaki biyolojik silahları üretirken böyle bir yerde üretmiştim buraya bakınırken çıkış kapısınabaktım bu şifreli metal bir kapıyı görünce sinirden ağlamamak için kendimi tuttum kapıyı son gücümle sinirle yumrukladım ve büyük bir gümbür koptu sesin kaynağına baktığımda şok içinde ağzım açık kaldı metal kapı yamularak yere düşmüştü