Bölüm 6

Bugün yine ölmek için güzel bir gündü ama yine kimse ölmüyordu onları yine ben öldürmek zorundaydım ne ironik değilmi. Bu hayatta yaşadığım en absürt ama bir o kadar hayatımın dönüm noktası olan şey bu yaptığımız şeydi ve işin aslı bunu yapan ilk kişiler biz değildik bunu daha sonra öğrenmiştik bizle beraber 10 kişi vardı ve bu şey neredeyse 1000 yıldır vardı ve sıradaki nesil bizdik bu tabiki korkunçtu bunu ilk duyduğumda benim tüylerim ürpermişti ama sonra herşeyde olduğu gibi bunuda boşvermiştim tipik ben işte karşısında biri ölse bile umursamayacak ben. Buraya gelirken bir kural dikkatimi çekmişti şöyle yazıyordu "Bu yer hiçbir zaman oyun arenasına dönüşmeyecek" belli ki burada oynanan son oyunun sonu kötü bitmişti belkide bir ölümle sonuçlanmıştı. Buradaki günler çok garip geçiyordu sabahları herkes gibi mağduru oynuyor akşamları ise kendimiz inşa ettiğimiz ev büyüklüğündeki odaya gidiyorduk aslında burayı biz inşa etmemiştik biz bulmuştuk oda okuldan önce yapılmış daha sonra ise okul yapılırken saklanmıştı içi çok güzel ve görkemliydi sanki hiç bırakılmamış gibiydi, burada 10 tane yatak odası iki tane silah odası ve bir tane acil durum odası vardı ilk geldiğimiz gün eğlencesine 10 kişi birden acil durum odasında kalmıştık içeride 3 katlı ranzalar vardı Toprak o gün sevgilisi Buğlemle yatmak istemiş olsada gıcıklığına ben Buğlemle yatmıştım ve Buğlem i Toprak tan uzak tutmuştum