Bölüm 1

Biraz cesaretim olsaydı ya da en ufak bir umudum herşeyi bırakır hayatım için savaşırdım bunu yazıyorum çünkü sizin benim yaptığım hatayı yapmanızı istemiyorum hayata dair en ufak bir umudunuz varsa hiç birşeye aldırmayın ve hayallerinizin peşinden koşun UNUTMAYIN! o değerli şans insanın karşısına sadece bir kere çıkar.. Belkide herşeyi kabullenip hayatı akışına bırakmak lazım. Zorlamak bazen çözüm değildir. Ve zorla olan hiç bir şey güzel değildir. En güzel intikam herkesi ve herşeyi geride bırakıp karmaya inanmaktır... Yani ne biliyim keşke duvar yumruklasaydım, bağıra bağıra ağlasaydım, boğazım acıyana kadar kan kussaydım da, ama hiç bir şey olmamış gibi bakmasaydım etrafıma, sakinlik öldürüyormuş bir yerden sonra insanı, tıpkı panzehiri olmayan zehir gibi. Herkes gelip geçiyor, derdini anlatıyor ama kimse derdin var mı diye sormuyor.paramparça olan bir kıza umut verirseniz ona her istediğinizi yaptırabilirsiniz sonunda paramparça olacağını bile bile peşinizden koşarak gelir. Ayaklarının altında kırık camlar olsada, ayaklarının kanıyıcağını bile bile tıpkı ilk gün ki heyecanıyla gelecektir hemde. Ailemin, arkadaşlarımın gözü önünde ölüyorum, görmüyorlar. Sesimde, vücudumda kırgınlıklar var, fark etmiyorlar. Gözlerim doluyor umursanmıyorlar, ağlıyorum, gün geçtikçe tükeniyorum, kafalarını çeviriyorlar. Ve ben gün geçtikçe yok oluyorum yer yüzünden onlar anlamıyorlar.. Ziyan oluyorum sadece, ziyadesiyle. Beni unutun demiyicem çünkü ben olsam unutamazdım. Ben çok kalabalık bir yanlızlıktayım kazanırken çıktığım merdivenlerde kaybedince ki dönüşümde, kimseyi bulamıyıcak kadar hemde..🦋