Bölüm 1

Bütün kasaba, sokaklarının arasına yayılmış o büyük, eski ağacın altına sıklıkla gelir ve orada bir şeylerin değiştirdiğini hissederdi. O ağaç, yıllardır kasabanın simgesiydi ve her bir dalında, geçmişin izlerini barındırıyordu. İşte o ağacın altında, kaderin onlara sunacağı bir karşılaşmanın gerçekleşeceği gün gelmişti.Zeynep, kasabanın en sessiz, en içine kapanık kızlarından biriydi. Kendisini kitaplara, resim yapmaya ve günün son ışıklarıyla yalnız kalmaya adamıştı. Hayatını düzenli bir şekilde yaşamaktan hoşlanıyordu. Fakat bir gün, o ağacın altında, hayatı beklenmedik bir şekilde değişecekti. O gün, kasabaya yeni taşınan ve herkesin dilinde dolaşan Efe ile tanıştı.Efe, kasabaya babasının işinden dolayı taşınan, dışa dönük, enerjik bir gençti. Yüzündeki sürekli gülümseme ve gözlerindeki derinlik, kasabanın sakinlerine tanıdık bir şeyler hatırlatıyordu. Ne var ki, Efe’nin hayatı da Zeynep’inki gibi bir şekilde dönüşecekti.Zeynep, o sabah yine eski ağacın altına oturmuş, elinde bir kitapla bir şeyler karalıyordu. Efe, tesadüfen ona yaklaşırken, o an Zeynep’in yazdığına bakarak gülümsedi. "Merhaba, yalnız mısın?" diye sordu, sesi Zeynep’in kalbinde bir yankı gibi çaldı.Zeynep başını kaldırdı, gözleri Efe’nin yüzüne takıldı. “Evet, yalnızım,” dedi kısık bir sesle. O an, Efe’nin bakışlarındaki sıcaklık, Zeynep’in daha önce hiç hissetmediği bir şey uyandırdı. Ama bir şey vardı, bir duvar. Zeynep, kendi iç dünyasına kapanmayı tercih ediyordu.Efe, Zeynep’in bu tepkisini fark etti ama o kadar nazik ve sabırlıydı ki, Zeynep’in kalbini kazanmayı zorlamadı. "Burada kitap mı yazıyorsun?" diye sordu, biraz merakla.Zeynep hafifçe başını sallayarak, "Hayır, sadece notlar alıyorum," dedi."Ben de bazen yazmayı çok severim. Ama daha çok şiir. Belki bir gün okursun," dedi Efe, Zeynep’in gözlerine bakarak.Zeynep, Efe’nin söylediklerine pek bir şey demedi. İçinden, "Beni nasıl tanıyabilir ki?" diye düşündü. Fakat Efe’nin gülümsemesi o kadar içten ve samimiydi ki, istemeden biraz daha yakınlaşmak istemişti. Ama yine de, duvarını tam olarak kaldırmak zorlayıcıydı.Efe, gülümsedi ve Zeynep’in yanından ayrılmadan önce, “Bir dahaki sefere daha uzun konuşuruz, tamam mı?” diyerek uzaklaştı.Zeynep, ona göz ucuyla bakarken, kalbinde bir şeyler değişmeye başlamıştı. O eski ağacın gölgesinde, hayatı bir anlığına farklı gözlerle görmeye başlamıştı. Birkaç kelime, birkaç bakış… Bazen hayat, en beklenmedik anlarda en güzel değişiklikleri getirebilir.