Bölüm 10
Arin ekrana bakakaldı.
Leon hiçbir şey söylemedi.
Müdür gülümsedi.
“Artık kimi seçmen gerektiğini biliyorsun.”
Arin yavaşça Leon’a döndü.
“Bana söyle.”
Leon gözlerini kapattı.
“Çocukken sana yalan söylemiştim.”
Arin’in kalbi sıkıştı.
“Ne yalanı?”
“Ben seni kurtarmaya çalışmadım.”
Sessizlik.
“Sen beni kurtardın.”
Arin’in gözleri büyüdü.
Leon devam etti.
“O gece hafızanı silmek istediklerinde karşılarına sen çıktın. Beni korudun. Sonra sana bir söz verdim.”
“Ne sözü?”
Leon cebinden yıllardır sakladığı eski fotoğrafı çıkardı.
“Bir gün hatırlarsan…”
Fotoğrafı Arin’e uzattı.
“…seni bir daha yalnız bırakmayacağım.”
Müdür arkasını döndü.
“Yeter.”
Fakat kapının dışından siren sesleri duyuldu.
Okula polisler giriyordu.
Leon şaşkınlıkla Arin’e baktı.
“Sen mi?”
Arin hafifçe gülümsedi.
“Bu kez ben seni kurtardım.”
Müdür kaçmaya çalışırken kapılar açıldı.
Saatler sonra okul sessizliğe gömüldü.
Güneş doğuyordu.
Arin ve Leon okulun bahçesinde yan yana oturuyordu.
Arin elindeki eski fotoğrafa baktı.
“Sanırım seni hatırlıyorum.”
Leon ona döndü.
“Gerçekten mi?”
Arin başını salladı.
“Tren istasyonunu… yağmuru… ve seni.”
Leon ilk kez rahatça gülümsedi.
Arin de gülümsedi.
“Leon?”
“Efendim?”
“Bu kez hikâyenin sonu değil, değil mi?”
Leon gökyüzüne baktı.
“Hayır.”
Tam o anda Arin’in telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
“Müdür yakalandı. Ama proje bitmedi.”
Altında tek bir fotoğraf vardı.
Fotoğrafta…
Arin ve Leon’un çocukluk hâlleri değil, gelecekten çekilmiş gibi görünen bir görüntüleri vardı.
Ve fotoğrafın arkasında yalnızca dört kelime yazıyordu:
“İkiniz hâlâ deneksiniz.”
Arin yavaşça Leon’a baktı.
Leon’un yüzündeki gülümseme kayboldu.
Uzakta okulun eski zilinin sesi duyuldu.
Bir kez.
İki kez.
Üç kez.
Sonra bütün okulun ışıkları yeniden yandı.
Hikâye burada bitti.
Ama sır henüz çözülmedi.