Nereden başlayalım dersek?.. Öncelikle sanatın bütün bir dönem boyunca kendi bildiğim kadarıyla yorumlayacak olursam Modern Sanat veya Postmodernizim düşünürlerinin bakışıyla her şey, her şey olabilir.
buda demektir ki? Tek bir notada bir orkestrada müzik ikisi de aynı değerlendirmede, resim açısından bakarsak bir kağıda çizik atarsanız da kalemle ince bir çizgi çekerseniz de oda bir sanattır. Birebir karakalem portre yada yağlı boya tablosu da aynıdır. Bu o zaman bir emeğin hiçbir anlamı kalmadığı anlamına geliyor kişi ne anlıyorsa sanat o dur mu demeliyiz?
yoksa sadece sembolik ve sıkıştırılmış şeyler mi? yapılmalıdır sanat denen şey kök düşünceden uzaklaşmamak için bu durumda sanat denen şey ortada kalmıyor.
Bizim renk paletlerinin çizim teknikleri veya dokunun olmasına gerek yok demektir. yada notaların veya çıkartılan seslerinde bir anlamı kalmıyor. Normalde bir keman çalındığında onun yapıldığı ağacın ne kadar yağlı olduğu veya ne kadar eskidiği etkiler. Anlayan birisi varsa eğer sesin yapısını epey değiştirir, ama bu durumda bir keman, kontrabas, çello ve viola arasında hiçbir fark kalmıyor Hatta öyle bir yere geliyor ki, keman, piyano yan flüt, saksafon ve trampet arasında da hiç bir fark kalmıyor .
öyle bir durum ki siz bana gelip yan flüt çalsanız bile ben eğer duyduğum şeyi saksofon olarak nitelendirsem, ve siz deseniz ki hayır elimde çaldığım yan flüttür, ama ben dersem ben şahsen saksafona benzetiyorum ,diye o benim bakış açımla saksafondur. Bana yanlış olduğunu açıklayamazsınız, dışarıdan kişilere sorsanız onlarda yan flüt diyecektir, ama ben istemediğim sürece benim bakış açımı değiştiremeyeceğiniz anlamına geliyor .
buda bir yandan demek ki insanlar istemeden onlara bir şeyi diretemeyiz her ne kadar zorlatarak öğretseniz de herkes bir süre sonra özüne dönecektir.
peki bu kadar şeyin farkına vardık? Neden en büyük düzenler içinde? müziğin en iyileri olarak görülen şeyler var. Yani yine de herkesin sanatı kendine.
ama bir göz atarsak mesela? Büyük besteler klasik müzikten Ludwig van Beethoven'a baksak bütün bestelerinde çok büyük düzenler var yani herkesin ritmine göre her notayı çalma şekli sert mi? yumuşak mı? çalındığı yerinde yapması birçok şey değiştiriyor. Ben bu şekilde düşünüyorum en azından sanatın rasgele olması ve en büyük düzenleri içine alması, kafamı gerçekten aydınlatan bir konu, ayrıca da bir o kadar karıştıran.
bütün bunlar hayata gelece geçmişe bakıldığında var olan düşünce çukurlarından, sadece buz dağının görünen kısmı en azından benim için..