Bölüm 5

Yazarının bile yarım bıraktığı iğrenç bir roman. Yazarın kendisi bile bana tahammül edememiş, bırakmış. Aslında hiç istememiş bırakmayı. Onun için istememiş. Her zaman sevdiği o minik çocuk için istememiş. Ama katlanamamış. Gücü yetmezmiş. Korkak, güçsüz, beceriksiz, akılsız, anlayışsız, duygusuz... Yazar böyle biriydi. Değişmek için çabaladı. Kendisi olmak için çabaladı. Ama güçsüzdü, dayanamadı, yorgun düştü. Gözleri fazla şey görür, kulakları fazla şey işitir oldu, görmemesi gerekenleri gördü, işitmemesi gerekenleri işitti, görmesi gerekenleri görmedi, işitmesi gerekenleri işitmedi. Bedeni kontrolünden çıktı. Kendi bedeni isyan etti ona. Ve en sonunda bedeni de vazgeçti. Bileklerinden süzülen kanı izledi. Huzur ve korku tutku dolu bir dansı resmederken, bileklerinden süzülen kan, ona hiçbir şey hissettirmiyordu. İyi değildi. Ama kötü de değildi. O hiçbir şey değildi. O, kendi yazdığı romanı bile yarım bırakacak kadar korkak, yetersiz, değersiz bir yazardı.