"Sen azrail misin?"
Diye sordu Bay Ölüm'e 15 yaşındaki genç kız.
"Onun gibi birşey."
Genç kız korku ile baktı. O bir Afro-Amerikan'dı. Yolda yürürken kafasına eski binadan düşen büyükçe bir taş çarpmış idi. Oracıkta ölmüş ve Bay Ölüm lakaplı ölüm meleği onu almaya gelmişti. Bay Ölüm 500 yıldır Ölüm Meleğinin görevlerini yapıyordu. Bundan önce 50 li yaşlarında soylu bir ailenin son çocuğu idi -Tabii bildiği kadarıyla- Bay Ölüm Koyu ve soluk yeşil bir gömlek ve aynı şekilde soluk koyu mavi bir pantalon giyiyordu. Yüzü normal güzellikle ve vücudu ise yarı atletik bir şekildeydi. Yani normal bir insan görünüşündeydi.
Kıza elini uzattı. Kız garip bir şekilde duruyordu ama ağlamıyordu aslında korkudan ziyade sadece şaşkın gibiydi.
Eli titreye titreye Bay Ölüm'ün elini tuttu ve Bay Ölüm kızı sıkıca sararak o muhteşem siyah kanatlarını ortaya çıkardı. Ve gökyüzünü delerek uzay yerine başka bir âleme uçtu.
Burası Araf denilen cennet ve cehennemin arasında bulunan yerdi. Bir sürü insan sırada cennet ya da cehenneme gitmeyi bekliyordu.
Bay Ölüm kıza dönerek "Sıraya geçebilirsin tatlım."
"Bir şey sorabilir miyim?"
"Sor."
"Cennet güzel bir yer mi gerçekten?"
Bay Ölüm hafifçe duraksadı. Bu tuhaftı çünkü 500 yıl boyunca herhangi bir duygu göstermemişti. Ancak hemen kendine geldi ve sorusunu cevapladı
"Bilmiyorum. Hiç görmedim. Ama sen eğer cennete girersen bana söylersin olur mu?"
Bunları söylerken gülümsüyordu.
Kız da gülümsedi
"Tamam, olur."
Kızı sıraya koydu ve ona el sallayarak Ölüm meleğinin yanına doğru uçmaya başladı.
Yolda aklına daha önce düşünmediği şeyler geldi.
Ölüm ona sürekli çok iyi bir İzleyici olduğunu söyler ve tebrik ederdi.
Madem o kadar iyi ve sadık olmuştu ona karşı peki neden asla cenneti görmemişti.
500 yıldır ilk kez gerçekten düşünüyordu belki de.