Bence en iyisi düşünmekti. Çünkü hiç birisi tarafından terk edilmiyorsun. Sınıfta düşünmeye devam edecektim. Ela'nın yanında çok bile durdum. Ondan arkadaş olmazdı. Onun yüzünü daha çok görmemek için sınıfa geçtim. Sınıfta Yaren oturuyordu. Ben yine düşünmeye başlayacaktım ki sınıfa bir yandan Ela girdi.
Beni görmezden gelerek Yaren'e:
-Yaren seninle arkadaş olmayı kabul ediyorum.
Yaren bana bakıp sinsi bir gülüş atarak:
-Bunu duyduğuma çok sevindim.
Konuşmaya başladılar. Üzülmekten kahrolmuştum. En yakın arkadaşım bu zorba kız ile mi arkadaş olacaktı? Asla olamazdı ama ben onun bırak yakın arkadaşı olmayı bugünden sonra arkadaşı bile olamayacaktım ki. Bunu duyunca sesli bir şekilde ağladım. Ondan sonra ise...
Tüm öğretmenler öğrenciler herkes etrafımdaydı. Herkesi etrafımda toplayacak kadar önemli bir olay yaşanıyordu ama nasıl bir olay yaşanıyordu. Bunu da bilmiyordum. Gözlerim açıldığında herkes -Gözleri açıldı. Demek ki yaşıyor.
Bu sözü duyduğumda bir yandan irkildim. Neredeyse benim için herkes buraya toplanmış. Kısık bir sesle:
-Bana ne oldu?
Müdürümüz:
-Maalesef bayıldın. Çok korktuk. Peki neden bayıldığını hatırlıyor musun? Bir şeye mi üzüldün?
Ben:
-Psikolojik sorunlarım var. Arkadaşlarım bunu bilmesine rağmen beni terk etti.
Müdürümüz:
-Kim onlar odama gelmeliler.
Seray'ı, Yaren'i, Leyla'yı ve Ela'yı gösterdim.
Öğretmen üçüsüne:
-Benimle geliyorsunuz. Arkadaşınızın psikolojik sorun yaşadığını biliyorsunuz ve onu bu konu hakkında utandırıyorsunuz. Bunları konuşacağız.
