Arkamdan tonlarca şey söylediler. Onları aldırmadan yoluma devam ettim. Artıo hepsinden bıktım. Dayanamıyordum. Yeterince laf duyuyordum zaten bir de okulda mı kavgayla uğraşacaktım. Buraya eğlenmeye, yeni bilgiler öğrenip voleybol oynamaya geliyoruz. Onlarla kavga edip sözlerini duymaya gelmiyoruz ki.
İşleri güçleri bana karışmaktı ve beni sürekli gıcık etmekti. Bundan artık bıktım.
Bazı arkadaşlarımdan ayrılmak çok üzücü olacaktı. Onları çok seviyordum. Seray, Yaren ve Leyla hariç. Onlar bana çok kötü davranıyordu. Ben de bana yaptığı kötülüklerin bedelini daha kötü bir şekilde ödüyordum. Bana kötü davranmayacaksınız davranırsanız 10 katı ile karşılık veririm.
Gerçekten de onlara acımıyordum. Çünkü acınacak bir karakterleri yoktu, karakterleri olsaydı ama asla olmayacaktı. O yüzden hiç bu konuları düşünmüyordum. Düşünmeyecektim de!
Hiçbir şeyi yüzlerine söylemeye utanmıyorum. Kalıbım poşet gibidir içim neyse dışım da odur. Bu nedenle ben seni sevmiyorsan benden uzaklaş. Yoksa cezasını çekersin. Bu benim suçum değil, çevremdekilerin suçuydu.
Sinirli olabilirim. Bu doğal birşey ama, bilerek insanoğlunun üzerine gitmek. Çok kötü bir durum. Genellikle bunu yaşayan gençlerin ailesi çok baskıcı oluyordu. Kuralları çok katı olan ebeveynlerin çocukları da her yapma dediği şeyleri yapıyor ama bakın ebeveynler güzel bir şekilde uyarınca nasıl da düzgün ve efendi oluyorlar.
Sinirli olmak benim değil beni kışkırtanların sonucuydu. Çünkü onlar beni kışkırtıyorlardı.
