Sen varken taptığım kasvetli şehirleri sular seller bastı. Tutunamadım yokluğun da , arayışlarım son bulmadı, kendimi buldum. Her bilmecemin cevabı sen, her yolumun sonu sendin. Bilmem kimler seni benden aldı.
''Ben seninle kayboldum''.
Eve geldiğim de okulda sınıftan hiç çıkmayıp yatmış olsam da dünün yorgunluğu üzerimdeydi, fakat kafedeyken Ömür ile Bulutun saçma korku oyunu iddiası yüzünden bizde oyuna girecektik.
Ev yine bildiğimiz gibi sessiz boş ve soğuktu kendimi toparlayabilmek açısına sıcak duşa girdim.
Annemin yokluğundan beri bazı şeyleri yerine oturtmaya çalışıyordum fakat beceremiyordum, annem vefat ettikten tam 2 sene sonra liseye geçtim ve şuan cana yakın her vaktimi onlarla geçirdiğim arkadaşlarım oldu.
ONLAR BENİM YARAMA YARA BANDI OLDU.
Ama ben beceremedim. Kendimde hep bir suçluluk hissettim yoksunluk, özgüvensizlik, hayal kırıklıkları...
Duştan çıkıp odama geldiğim de, saçlarımı kuruturken yatağımın üzerin de duran zarfa gözüm takıldı. Saçlarımla daha fazla oyalanmayıp üstümü değiştirdikten sonra , yatağıma oturup zarfı tam açacakken Bulutun hepimiz arayıp son olarak beni bağladığını fark ettim.
-BULUT: Aşkolar oyun için aramadım.
-İLAYDA: Ne için aradın bulut bak daha ojelerim kurumadı.
-BULUT: Herkes burada mı?--
-ZEMHERİ: Buradayız bulut uzatma artık.
Az önce yatağımda bir zarf buldum, ve açamaya çok korkuyorum çünkü üstünde ismim ve soyismim yazıyor, arkadaşlar bişeyler söyleyin lütfe...
Bulutun söylediklerini dinlerken gözüm yatağın üzerinde ki zarfa dolandı.
-ZEMHERİ: Bir dakika o bende de var benimki kahverengi ve üstünde ismim yazıyor.
İçime düşen korkunun nedenini kestiremiyordum.
-İLAYDA: Ben onu buldum ama çöpe atmıştım annemle babam arasında ki mahkeme yüzündendir diye.
Koşarak yatağın üzerinden aldığım zarfa baktığımda herkes kameraya gösteriyordu.
Hepimiz kaskatı kesilmiştik. Neyden korktuğumuzu bilmiyorduk.