DUVARLAR
Lina'nın evindeki kurallar zamanla daha da arttı.
Telefonunu ailesine göstermek zorundaydı. Arkadaşlarıyla ne konuştuğu merak ediliyordu. Eve birkaç dakika geç geldiğinde uzun açıklamalar yapmak zorunda kalıyordu.
Lina bazen kendisini bir evde değil, görünmez duvarların arasında yaşıyor gibi hissediyordu.
Okulda arkadaşları hafta sonu planları yaparken o genellikle sessiz kalıyordu.
“Sen de gelsene,” dedi bir gün en yakın arkadaşı Ela.
Lina başını eğdi.
“Bilmiyorum. Ailem izin verir mi?”
Ela şaşırdı.
“Lina, artık 18 yaşındasın.”
Bu cümle Lina'nın aklında uzun süre kaldı.
18 yaşındaydı.
Kendi düşünceleri, kendi hayalleri ve kendi kararları vardı.
Ama evde hâlâ küçük bir çocukmuş gibi davranılıyordu.
O gece aynanın karşısında durdu.
Kendisine baktı ve fısıldadı:
“Ben gerçekten ne istiyorum?”
Cevabı hemen bulamadı.
Ama ilk kez bu soruyu kendisine sormaya cesaret etmişti.