YÜZLEŞME
Lina bir akşam babasıyla yalnız kaldı.
Uzun zamandır konuşmadıkları bazı şeyler vardı.
Lina sakin bir şekilde:
“Baba, eskiden beni anlamadığınızı düşündüğüm çok zaman oldu,” dedi.
Babası başını eğdi.
“Belki de seni korumaya çalışırken fazla ileri gittik.”
Lina'nın gözleri doldu.
“Ben de sizi anlamıyordum.”
Bir süre sessiz kaldılar.
Babası:
“Senin bizim düşündüğümüzden farklı bir hayat istemen bizi korkuttu.”
Lina bunu ilk kez duyuyordu.
“Benim de korkularım vardı,” dedi. “Ama hayallerimden vazgeçseydim kendimi kaybedecekmişim gibi hissediyordum.”
Babası başını salladı.
“Şimdi seni daha iyi anlıyorum.”
Bu konuşma geçmişte yaşanan her şeyi silmedi.
Ama ikisinin birbirini anlaması için yeni bir kapı açtı.
Lina o gece rahat uyudu.
Çünkü ilk kez ailesiyle savaşmadan da kendi sesini duyurabileceğini anlamıştı.