Gözlerini açtığında, başı hâlâ dönüyordu.Atlas, kendini bembeyaz nevresimlerin içinde, sıcacık bir yatakta buldu. Başını çevirdiğinde… yanındaki kıza gözleri takıldı.Lara.Uyanıktı. Ve sinirli.“Ne bakıyorsun?” diye tısladı.“Sen benim yanımda uyandın,” dedi Atlas.“Tam tersi!”İkili hızla yataktan fırladı. Yatakta kalmış yastık izi hâlâ birbirlerinin yanaklarında görünüyordu. Odada bir panik, bir suskunluk… ama arka planda da garip bir yakınlık vardı.O sırada içeriden başka sesler yükseldi.Mutfaktan birileri konuşuyordu.Lara ve Atlas, üstlerine alelacele geçen gecelikleri giyip odayı terk etti. Koridordan mutfağa doğru ilerlediklerinde bir şey fark ettiler: Burası spor salonu falan değil… bir evdi. Ve kendilerine ait gibi görünüyordu.Mutfağa girdiklerinde Mert ve Cemre’yi karşılarında buldular.Cemre, Lara’yı görünce kahvesini elinden düşürüyordu neredeyse.“Sen… sen de mi buradasın?”Mert ise hâlâ kafasını toparlamaya çalışıyordu.“Rüyada değiliz, değil mi?”Lara başını salladı.“Bu bir rüyaysa fazlasıyla gerçek.”
Tuhaf Gerçeklik Evdeki diğer odalardan da sesler gelmeye başladı. Selin, Zeyno, Tunç ve Ege birer birer belirdiler. Her biri farklı odalarda, ama aynı evde uyanmıştı. Hep birlikte bir salonda toplandılar.Zeyno’nun elinde bir mektup vardı.“Bunu dolabın içinden buldum. Bizim ismimiz yazıyor… ve içinde bu evrenle ilgili bilgiler var.”Tunç kaşlarını çattı.“Ne yani, paralel evrendeyiz ve burada hep birlikte mi yaşıyoruz?”“Evet,” dedi Selin. “Ve… çiftmişiz.”Zeyno okudu:“Lara & Atlas — 2 yıldır birlikte.Cemre & Mert — Tiyatro Kulübü başrol çiftleri.Zeyno & Ege — Sürekli kavga eden ama kopamayan ikili.Selin & Tunç — Sessiz yakınlaşmaların çifti.”Lara’nın yüzü düştü.“Atlas’la… ben?”Atlas ciddi ciddi düşünmeye başlamıştı.“Peki ya… eğer biz gerçekten burada böyle yaşıyorsak?”Mert aniden ayağa kalktı.“Bu saçmalık. Buraya nasıl geldik, önce onu öğrenmeliyiz.”Ege’nin sesi yankılandı:“Durun! Dışarı çıkmayı denediniz mi?”Herkes susup birbirine baktı.
Evden Çıkış YokKapıya yöneldiklerinde başka bir şokla karşılaştılar. Kapı açılmıyordu. Camlar… dışarıyı gösteriyor gibiydi ama sisli bir cam gibi bulanıktı. Gökyüzü bile gerçek değilmiş gibiydi.Tunç kapıya yüklenmeye çalıştı ama nafileydi.“Bizi burada tutuyorlar.”Selin’in sesi ürkekti.“Kim?”Lara kendini tutamayıp Atlas’a döndü.“Seninle aynı yatakta uyanmam, bu kapıların kilitli olması, hepimizin burada çift gibi görünmesi… Bu bir deney gibi. Biri bizimle oynuyor!”Atlas, Lara’nın yakınına gelerek gözlerinin içine baktı.“Her ne olursa olsun… birlikte çözmek zorundayız.”Lara geri çekilmedi. O an içinde bir şey kırıldı.Atlas’la aralarındaki o soğuk duvar… sanki bu evrende çatlamaya başlamıştı.