1 BÖLÜM DAHA İLK GÜNDEN REZİL OLDUK
Bazı insanların hayatı sakindir.
Sabah kalkar kahvaltılarını yaparlar, hazırlanırlar ve okula giderler. Başlarına hiç bir şey gelmez.
Bizim hayatımız oyle deildi.
Biz Sabah evden cıkıp aksama sağ salim dönebilirsek. Bunu başarı sanıyorduk.
Benim adım mira.
Her şey alarmımın tam yedi kez çalmasına rağmen uyanmadığım o pazartesi sabahı başladı.
"MİRAAAA!"
Annemin sesiyle yataktan fırladım.
"NE OLDU"DEPREM Mİ?!"
Annem kapıyı actı bana baktı.
"Deprem deil saat sekiz."
Bir süre bos bos yüzüne baktım.
"Ee?"
"Okul?"
Bir saniyee...
İki saniyee...
Üç saniye...
Sonra beynim çalışmaya başladı.
"OKUUUL!"
Battaniyeyi üzerimden fırlattım banyoya koştum. Aynaya baktığımda saçlarımın bi tarafı havaya kalkmış, diyer tarafı yüzüme yapışmıştı.
"Ben gece uyurken kavgamı ettim?"
Annem de mutfaktan bağırdı:
"Kendi kendine etmiş olabilirsin!"
"Anne!"
Dişlerimi fırçalarken bir yandan saçımı düzeltmeye çalıştım. Sonuç?
Diş macunu tişörtümü bulaştı.
Tişort deyiştirdim.
Bu sefer çantamı bulamadım.
"ÇANTAM NEREDE"
"Kapının yanında"
Kapının yanına koştum"
Yok.
"YOK!"
"Kolunda."
Durup koluma baktım.
Çanta gerçekten kolumdaydı.
"...ben bugün okula gitmesem?"
"Git."
" çok net soyledin"
Ayakkabılarımı giyip evden çıktım. Apartmanın merdivenlerinden koşarak inerken telefonum çaldı.
Arayan en yakın arkadaşım Defne'ydi.
Telefonu açtım.
"Efendim?"
"Mira, nerdesin?"
"Geliyorum."
"Birinci ders başladı."
"Oğretmene deki..şey...."
"NE diyeyim?"
Düşündüm
"Deki mira'nın kedisi kaçmış."
"Sizin kediniz yok?"
"Öğretmen bunu bilmiyor".
Defne bir kaç saniye sustu
"Mira, geçen hafta deden kayboldu deniştin."
"Dedem gerçekten kaybolmuştu".
"Markete gitmişti."
"Biz nerden bilebilirdik?! İki saat dönmedi!"
Defne kahkaha atmaya başladı.
Tamam, koş gel. Ama sana kötü bir haberim var".
"NE"?
Bugün sınıfa yeni biri gelior".
"Ee"?
"Yanıma oturcaklarmış".
Bir anda durdum
"NE?!"
BÖLÜM SONU (DEVAMI GELECEK)