Bölüm 1

Kampüsümün önünde Duman'ı bekliyordum. Etrafa bakıyor bacağımı belirli aralıklarla yere vuruyordum. Beklemek zor mu geliyordu bilmiyorum. Belki de zor değildi sadece öyle geliyordu. Belki de sadece seven beklerdi sabırla. Giden gelmezdi belki ama seven beklerdi. Arardı. Cevapsız binlerce aramaları vardı ama yine de arardı. Cevap alana kadar. Belki telefonu son bir kez daha açar diye düşünürdü. Günlerce... Dikkatimi dağıtan ve beni düşüncelerimden sıyıran arabanın korna sesiydi. Gözlerimi yerden çevirip yola baktım. Duman'ın arabasını tam önümde gördüm. "Hadi külüm, atla. " Camı açmış bana şoför koltuğundan bakıyordu. Kapıyı açıp bacağımın tekini içeri attım. Diğerini de attığımda "Eve gidelim Duman. " diye böbürlendim çünkü kesin bir yere uğrardık. Her kampüs çıkışında geldiğinde bir kafeye falan götürürdü. "Şimdi olmaz kül. " Gaza basıp eve giden yolda değil de başka yöne gidince sessizce oflayıp telefonu elime aldım. Telefonuma gelen 10 mesajta aynı kişidendi. Kaşlarımı çatıp mesaja girdim. Kim olduğuna baktım. "𝐒𝐞𝐲𝐫𝐚𝐧" yazıyordu. Bir sürü mesaj atmıştı. 𝐒𝐞𝐥𝐢𝐧 𝐛𝐚𝐤 𝐥𝐮̈𝐭𝐟𝐞𝐧! 𝐀𝐜𝐢𝐥 ! 𝐒𝐞𝐥𝐢𝐧 𝐞𝐬𝐤𝐢 𝐡𝐚𝐬𝐭𝐚𝐧𝐞𝐧𝐢𝐧 𝐚𝐫𝐤𝐚𝐬ı𝐧𝐝𝐚𝐤𝐢 𝐟𝐚𝐛𝐫𝐢𝐤𝐚𝐝𝐚𝐲ı𝐦. 𝐁𝐮𝐫𝐚𝐲𝐚 𝐠𝐞𝐥𝐦𝐞𝐧 𝐥𝐚𝐳ı𝐦! 𝐒𝐞𝐥𝐢𝐧 𝐛𝐚𝐤 𝐛𝐢𝐫 𝐬̧𝐞𝐲 𝐬𝐨𝐫𝐦𝐚 𝐯𝐞 𝐚𝐜𝐢𝐥 𝐠𝐞𝐥 𝐲𝐨𝐤𝐬𝐚 𝐨̈𝐥𝐮̈𝐜𝐞𝐠̆𝐢𝐦. 𝐃𝐮𝐦𝐚𝐧'𝐥𝐚 𝐠𝐞𝐥. 𝐁𝐚𝐤 𝐛𝐮 𝐨̈𝐧𝐞𝐦𝐥𝐢 . 𝐀𝐜𝐞𝐥𝐞 𝐞𝐭. 𝐓𝐞𝐥𝐞𝐟𝐨𝐧𝐮𝐦𝐮 𝐚𝐥𝐚𝐜𝐚𝐤𝐥𝐚𝐫, 𝐦𝐞𝐬𝐚𝐣 𝐚𝐭𝐦𝐚𝐲ı𝐧. 𝐊𝐨𝐧𝐮𝐦 𝐚𝐭ı𝐲𝐨𝐫𝐮𝐦. 𝐄𝐯𝐞 𝐠𝐢𝐭𝐦𝐞𝐲𝐢𝐧! 𝐍𝐞 𝐨𝐥𝐮𝐫𝐬𝐚 𝐨𝐥𝐬𝐮𝐧 𝐞𝐯𝐞 𝐠𝐞𝐥𝐦𝐢𝐬̧ 𝐛𝐢𝐥𝐞 𝐨𝐥𝐬𝐚𝐧 𝐤𝐢𝐦𝐬𝐞𝐲𝐞 𝐤𝐚𝐩ı𝐲ı 𝐚𝐜̧𝐦𝐚! 𝐓𝐚𝐦𝐚𝐦 𝐦- Bir tane de konum attı.Son cümleyi tamamlamadan atmıştı. Saate baktım. Acil ise saat önemliydi. Saat 14.10'da atılmıştı. Şuan saat 14.25'ti. Fazla zaman geçmişti ama belki ne olduysa yetişirdik. "Duman! Çabuk eski hastaneye doğru sür. Bas gaza. Seyran galiba tehlikede. " "Ne? " Duman afallamıştı. " Ne dedin? " "Çabuk eski hastanenin arkasına sür. Orası çok ıssız biri kaçırmış olabilir! " Bunun üzerine Duman gazı kökledi. 150'de gidiyorduk. Seyran ile Duman çok yakınlardı. Abla kardeş gibilerdi. Bende onların en yakın arkadaşları gibiydim. Onlar daha yakındı fakat yinede beni yanlarından eksik etmezlerdi. Bu yüzden onları seviyordum. Sırlarını ikisi birbirlerine değil bana da anlatırlardı. 3 dakikaya oradaydık. Duman birden fren yapıp durdu. Arabanın içinde biraz sallandık ama ikimizde iyiydik. Fabrika,3 duvardan oluşuyordu. 4. Duvarın yarısı yoktu. Fabrikanın duvarları koyu ten renkteydi fakat dökülmüş olduğundan rengi çok gözükmüyordu. Buraya fabrika demek için bin şahit lazımdı. Burayı daha önce gördüğüm için biliyordum.Arabadan hemen inip fabrikanın kırık dökük kapısından içeri girdim. Bu fabrika 4 yıl önce tahliye edilmişti. O zamandan bu zamana burası yıpranmış, dökülmüş hâle gelmişti. Camları kırılmıştı, boyaları çıkmıştı. Adeta korku eviydi. Eski püskü, yarısı kırılmış merdivenlerden 2şer 2şer çıktım. Yukarısınında aşağıdan farkı yoktu. Tam bağırıcaktım ki yapacağımın bir aptallık olmasından korkup elimi ağzıma götürüp susmamı sağladım. Telefonumun flaşını yakıp yere tuttum. Etraf biraz aydınlanınca etrafı araştırdım. Bu katta 4 oda vardı. Kapıları kırık veya yok. İlk odanın içinde gözlerimi gezdirirken bir gölge gördüm. Hemen odanın içine koştum. Flaşı odanın içine doğru tuttum. Kimse yoktu. Odanın içine birkaç adım daha attım. Flaşı sağa sola çevirdim. Gerçekten de kimse yoktu. Ben kimi görmüştüm öyleyse? Tam arkamı dönücekken birinin elini ağzımda hissedince olduğum yerde kaldım. Boşta olan elini karnıma uzatıp beni sıkınca ellerinin altından olabildiğince çığlığı bastım. Çığlığıma karşılık elini daha çok bastırınca ellerinin arasında çırpınmaya başladım. Dirsek atıyordum fakat tınlamıyordu bile. En sonunda pes ettiğimde beni çekiştirmeye başladı. Odadan çıkarıp aşağı indirdi. Duman en son alt kattaydı fakat şuan burada değildi. Kapıdan dışarı çıktığımızda Duman'ın arabasının burada olmadığını gördüm. Gitmişmiydi? Beni bırakıp gitmişmiydi?