"Gerçek dost gölge gibidir.Eğilsen de doğrulsan da düşsen de asla peşini bırakmaz."
Emir'in anlatımıyla...
Merhaba ben Emir Kahraman.On sekiz yaşındayım ve lise üç öğrencisiyim.Bir kız kardeşim var adı Elif on altı yaşında lise bir öğrencisi.Gelin size hikayemi en başından anlatayım.Ben on yaşındayken annem ve babam boşanmışlardı.Yaklaşık iki yıl ben annemde kardeşim ise babamda kalmıştı.O iki yılda Elif ile hiç görüşmemiştik.İki yıl sonra kardeşimin velayetini de annem almıştı.Hafta içi annem ben ve Elif çok eğleniyor ama hafta sonu bir o kadar da sıkılıyorduk.
Babam işini çok önemsiyordu bu yüzden bizle hiç ilgilenmez bize babaannem bakardı.Yine hafta sonuydu aşağıdan gelen güzel bir kokuyla uyanıp aşağıya indim.İndiğim gibi kapı çalmıştı.Babaannem kapıyı açar açmaz takım elbiseli bir adam babaannemle konuşmaya geldiğini söyleyip salona gitmişlerdi.Bir kaç dakika sonra ilk silah sesi sonrada cam kırılma sesinin geldiğini duydum.Salona gidip kapıyı açtığımda babannem yerde kanlar içinde yatıyordu.Elif ise sese uyanmış aşağıya inmişti."Abi ne oluyor?"Hemen yanına gidip onu dışarıya çıkardım."Birşey olmuyor sen odana çık ben geliyorum."dedim babaanemi o şekilde görmesin diye.Sonra hemen annemi aradım.
"Annem babaannem vuruldu."
"Ne?"
"Çabul gel lütfen."
"Tamam geliyorum."
Ardından ilk polisler sonra annem ve en son babam gelmişti.Bende Elif'in yanına gidip aşağıya gitmemesini sağlıyordum.Bir iki ay sonra babamın trafik kazasında öldüğünü öğrendik ve aynı gün annemde mutfakta yemek yaparken kendini öldürdü.Biz ise yetimhaneye yerleştik.Ben kardeşimi korumaya söz vermiştim.
☆☆☆
İki ay önce
"Elif nereye?"
"Arkadaşlarla dışarı çıkıcaz bir gibi gelirim."
"Bir mi geç değilmi?"
"Bişey olmaz abi bizim kızlar zaten."
"Olmaz."
"Lütfen."
"İyi peki ama sadece bu seferlik."
Elif dışarı çıktığında içimde kötü bir his vardı.Saat on iki gibi uykum olmadığı için dışarı çıktım.Biraz yürüdükten sonra Elif'den mesaj geldi.
Elif:
"Abi bizim sokağın sonuna acil gelmen lazım."mesajı okur okumaz hızlı adımlarla ilerlemeye başladım.Bir süre sonra bir çığlık sesi duydum ve daha da hızlandım.Sonra Elif ve yanında iki tane çocuğun Elif'i rahatsız ettiğini gördüm ve Elif'in yanına gittim.Beni görünce çocuklar hemen uzaklaştılar.
"Elif bunlar sana birşey yaptılar mı?"Diye sordu. Elif ağlıyor cevap vermiyordu.Ne yapacağımı bilemedim.Bir kaldırama oturduk.
"Abi?"dedi ağlamaklı bir ses tonuyla.
"Efendim güzelim?"
"Ben..."
"Evet?"başka birşey demeden başını omzuma koydu ve bir süre öyle durdu.Yaklaşık on beş dakika sonra ayağa kalktı.Yürümeye başladık.Eve girdiğimizde koltuğa oturdum.
"Elif biraz konuşmak ister misin?"
"Şimdi konuşmak istemiyorum sonra konuşsak olur mu?"
"Peki.İyi geceler."
"Sanada."
Biraz orada oturunca odama giderken Elif'in ağladığını duydum.Kapıyı çaldım içeriden ses gelmeyince girip girmemek arasında kalmıştım ama yinde girdim.Elif camın kenarında oturuyordu bende karşısına oturdum.
"Ne oldu Elif?"birşey demedi ve yanıma geldi.Bana sarılıp başını omzuma koyduBir süre sonra uyuyakaldı.Onu yatağına yatırıp kendi odama gittim.Sonra bir anda dışarıya çıkmaya karar verdim.Dışarı çıkınca Elif ile oturduğumuz yere doğru yürüdüm.Orda o çocukları gördüm.Kendi aralarında konuşuyorlardı ama anlaşılmıyordu.Yanlarına gidip önlerinde durdum.Beni görünce yine kaçmışlardı.Ben ise eve geri gittim.Eve girdiğimde Elif'in odasının ışığı açıktı kapıyı tıklayıp içeri girdiğimde Elif'i o halde görünce ne yapıcağımı bilemedim.