Kardeşlerim ve arkadaşlarımla birlikte yüzmek çok güzel, dört tarafımız güvenliği sağlayan duvarlarla çevrili ve yukardan bize yemek gönderen bir insan var. Bu havuzda tahminimce 500-600 kişilik bir aileyiz, insanlar buraya üretim havuzu diyor. yumurtadan çıktığımda çok daha kalabalıktık ama büyüdükçe bizi daha ufak gruplara böldüler.
Bir dakika, yukardan gelen bir file var, bağzılarımızı topluyor, olamaz ben de yakalandım. 50 yoldaşımla birlikte bir poşete konduk, bizi satıcı denen insana götürüyorlar. Çok sallantılı bir yolculuk geçiriyorum, Hayatımda hiç böyle bir duruma düşmemiştim, yoldaşlarımızdan 2 tane stresten öldü.
Tekrar ışığı gördük sonunda, bizi çok daha ufak bir havuza koydular ve bunun duvarları cam denilen malzemeden, etrafta çok farklı balıklar var, ilk defa görüyorum.
Ve yine bir file tarafından yakalandım, bu sefer tek başıma bir poşete kondum ve küçük bir insanın eline verildim. Ev denilen bir yere geldik, ufak camdan bir kabın içine kondum, adına galiba fanus deniyor. Burda yüzecek kadar bir alanım bile yok, nefes almakta zorluk çekmeye başladım, yaşadığım su tazelenmiyor ve oksijen oluşmuyordu, ne bir akıntı ne de bir boloncuk var. Sanırım ben de daha Fazla dayanamayacağım, daha 4 aylık bir balıktım, 30 yıl yaşarım diye düşünüyordum ama insanların fanus düzeninde bu mümkün değil, Oksijen eksikliği ve su değerlerinin bozukluğu sonum oldu anlaşılan, bu düşündüğüm son sozlerim, keşke insanlarla konuşabilseydim, keşke biri yaşadıklarımı insanlara anlatabilseydi, eğer ırkım konuşmayı bilseydi, soydaşlarım da bu acıyı çekmezdi, halbuki hareketlerimizden ne durumda olduğumuz belliydi. daha fazla düşünecek enerjim kalmadı, kendinize iyi bakın, bize baktığınızdan daha iyi.
