Bölüm 1

16 Ağustos 2022Odama kapanmış yine sosyal medyada dolaşıyordum. Yine ve yine hayallerimi süsleyen her kızın gözdesi(bilen her kızın) olanBirkan akdağa bakıyordum.Adam o kadar yakışıklıydıki barçının arkadaşı olduğunu öğrendiğim günden beri sosyal medyasından çıkmıyordum. Bende ikizim Barçın boz gibi bı astsubay olmak istiyordum.Eğitim görüyordum ama daha 1 yılım vardı. Barçın benden önce görev yapmaya başlamıştı. Bende eğitimimi tamamladıktan sonra ülkem için hizmet verebilecektim. bugün çok heyecanlıydım. Barçın bugün izne çıkıyordu Şırnağın Uludere ilçesinde görev yapıyordu. Ellerim heyecandan titriyordu onun gelmesini beklerken bana hediye etmiş olduğu asker üniformasının tişörtünü giydim. Bu onun askerlikte giydiği üniformanin içliğiydi. Çok mutlu olacağına emindim. Araba sesi gelince hemen başımı camdan çıkardım. Evimizin önünde duran asker aracını gördüğümde biraz şaşırdım taksiyle gelecegini sanıyordum.Supriz yapmış olabilir diye düşünerek hemen merdivenlerden indim ve kapıya koştum. Annem ve Ece de arkamdan geliyordu. Kapıyı Açtığımda karşımda barçının beraber görev yaptığı arkadaşı eymeni gördüm. Ben gülerken o gayet ciddiydi. Konuşmasını bekledim.Derin bir nefes aldıktan sonra konuşmaya başladı."B-başın sağolsun balca" derken gözünden bir damla yaş geldi. Sonra başını kaldırdı ve dik durdu "astsubay Barçın boz vatanı için şehit oldu" dedi."buraya gelirken yolda aracının önünü kesen hain terör örgütü tarafından şehit edildi"O an benim için dünya durmuştu. Hiç bir şey anlamıyordum. Benim ikizim canımdan çok sevdiğim kardeşim,herseyim, barçınım artık yok muydu? Barçın şehit mi düşmüştü? Barçın olmadan bir hayat mı yaşayacaktık? Ben buz kütlesi gibi donup kalmışken arkamda annemin acı dolu çığlığını duyduğumda gözümden bir damla yaş düştü. Ağlamam şiddetlendiğindeEymene doğru gittim ve başımı dik tuttum Sesim titrerken konuşmaya çalışıyordum ama hıçkırıklarım izin vermiyordu."Va-vatan sağolsu-" cümlemi tamamlayamadan yere düştüm ve ağlamaya başladım. Ben bugün onu beklerken o beni terk etmişti. Onsuz bir hayat düşünemiyordum biz onunla tektik,birdik, aynıydık.Hıçkırıklarım nefes almamı zorlaştırırken gözüme siyah bir perde indi. Bilincimi açık tutmaya çalışırken duyduğum son seslerden biri eymenin sesiydi "Balca kendine gel"... ����Gözümü açtığımda sadece beyaz tavanı görüyordum. Yan tarafıma baktigimda ise ağlamaktan gözleri şişmiş annem ve onu teselli etmeye çalışan kardeşim eceyi gördüm.Barçın aklımın en merkez yerinde hakimiyet kurup orayı kavuruyorken ben burda uyuyamı kalmıştım? Bunların hepsi kabustu şimdi uyanacaktım. Barçın gelecekti ve ona sıkı sıkı sarılacaktım. Anneme dönüp "Barçın nerede?" Diye sordum.Sorumla annem daha fazla gözyaşlarına boğulurken Ece zorda olsa konuşmaya çalıştı."A-ab-abla Barçın abim şehit oldu" dedi.Acı gerçeği yüzüme o kadar sert vurmuştu ki beynim zonk etti. Başımı hayır anlamında salladım ve konuşmaya başladım, onlara konuşmuyordumKendimle konuşuyordum,Barçınla konuşuyordum "hayır saçmalama düzgün konuş Ece"Diye bağırdım böyle birşey yoktu.Elimdeki serumun iğnesini çıkartıp kalkmaya çalıştım ama Ece engel oldu "Bırakk bırak beni" diye bağırmaya devam ettim. Sesim odada yankılanıyordu. İçeriye eymen girdi ve hemen yanıma koştu."Balca sakin ol" dedi. Ben onu itmeye çalışırken o beni kollarımdan tuttu ve içimde patlayan ama ne olduğunu bilmediğim şeyi yüzüme vurdu."Balca dur dedim sana, sakin ol böyle yaparak bir şeyi çözemezsin sen artık şehit kardesisin ona göre davran" dedi. Ben bunları kafamda tartarken derin nefesler almaya çalışıyordum.Ve Eymen devam etti."Barçının intikamını sen alacaksın balca" dedi.O gün kendime kanım ve canım uzerine bir söz verdim. Eğer bende balca bozsam abim Barçın Boz'un intikamını alacaktım...