Yanıma gelir otururdu bazen.
Sessizce, geldiğini belli etmeden.
Elimde yine bir kalemle kağıt.
Yüzünü asardı, "Yine ne yazıyorsun?" Derken.
"Hiç." Derdim giderdi.
Zaten yazdıklarımı sevmez, çekemezdi.
Ben o "Hiç" e tüm ömrümü sığdırırdım da
O, koca ömrüne beni sığdıramazdı.