Burası çok değişik bir yer ama bir süreliğine burdayıs ballarıım.
yazıları çözemedim henüz ve çok küçükler dkkdnskdm
birinci bölümden başlayıp atıcam bölümleri bugüne yetişirse de kaldığımız yerden devam edicez güzellerim🥳❤🩹
"Başın sağolsun kızım"
Parkede ki bakışlarımı önümde dikilen orta yaşlardaki kadına diktim.
'Başın sağolsun' ne kadar basit bir cümelydi değil mi?
Solgun suratıma bakan kadına, ufak bir bakış atıp.
"Vatan sağolsun"dedim yutkunarak. Kadın, kafasını sallayarak uzaklaştı.
Kim olduğunu bilmiyordum, büyük ihtimalle tanıdığıyla helva yemek için gelmişti, ayıp olmasın diye de baş sağlığı diliyordu.
Bu kadar kalabalığın içinde, neden kimsesizler gibi hissediyordum?
Zaten kimsesizdim artık.
Bir abim vardı, ailem olan, o da şehit olmuştu. Ne acıydı değil mi? Tek aileni kaybetmek.
4 gün önce, kapıya gelen iki asker, hayatımda en korktuğum haberi getirmişti bana. Hep korkardım abime bir şey olmasından, tek dayanağım, tek ailem oydu benim.
Ama artık yoktu, bu aciz dünyada, beni yanlız bırakıp göçüp gitmişti.
Aslında üzülmemem gerekiyordu, vatan uğruna şehit olmuştu abim.
Önce vatan.
"Bade"
Birinin adımı seslenmesiyle, daldığım düşüncelerden çıkıp, karşımda dikilen Çilek teyzeye baktım.
Çilek teyze, mahallede yaşayan deli dolu bir kadındı, mizah anlayışı yüksekti bayağı. 50 yaşını devirmesine rağmen hâlâ kırk yaşlarındaki gibi dinçti. Gözlerime hüzünle bakıyordu.
Boş gözlerle baktım gözlerine,
"Efendim, çilek teyze" Diye mırıldandım kuru bir sesle.
"Yavrum, yazıktır kalk biraz dinlen, iki gündür uyumuyorsun harap ettin kendini." Dedi üzgün bir ses tonuyla.
Nasıl uyuyabilirdim ki. Her gözümü kapattığımda, abimin gülen yüzü geliyordu aklıma, güldüğünde aşık olduğum simsiyah gözleri kısılırdı, hayranlıkla baktığım gamzeleri adeta görsel şölen sunardı bana.
"Bade, yine daldın kızım." Çilek teyze, gözümün önünde elini sallıyordu, onu bile fark etmemiştim.
Kafamı iki yana sallayıp kendime gelmeye çalıştım, kahverengi harelerimi çilek teyzeye çevirdim.
"Çilek teyze, sen burayı idare eder misin? Bir elimi, yüzümü yıkayayım ben." Dedim gözlerimi eve Suriye kaçakçıları gibi giren, çıkan insanların üstünde gezdirirken.
"Tamam yavrum" Diye onayladı beni,
Kafamı 'teşekkürler' manasında öne doğru eğip, üst kattaki odama doğru adımlamaya başladım.
Abimin bu mahalledeki çoğu insana yardımda bulunduğu için, çoğu kişi severdi onu. Evde çok kişi vardı, iki gündür uykusuzdum, cenaze işleri, millete yemek falan derken, yıkık bir bade olmuştum.
Sanki her şey yalanmış, abim bir anda görevden gelecek, kandırdım seni diyip, bana sımsıkı sarılacak gibi hissediyordum. Ama imkansızdı galiba.
Sonunda odaya geldiğimde, direkt banyoya doğru yürüdüm. Musluğu açıp elimi yüzümü yıkayıp, aynadaki yansımama baktım.
Dağılmış saçlar, çökmüş ve morarmış göz altları. Çirkin birisi olmuştum artık, abim olsa dalga geçerdi benimle.
Gözlerimin buğlandığını fark edince, aynaya bakmaya son vererek, odaya geçtim. Yatağın üstüne oturdum.
Annemle babam, bizi terk etmişlerdi.
Ben daha küçüktüm, o yüzden aklım ermiyordu bazı şeylere, abim daha büyüktü. Her şeyi abim üstlenmişti, daha 16 yaşında, çalışmaya başlamıştı, akşamlara kadar. Sonra minik bir ev almıştı bize, kendi okulunu yok saymıştı, benim için.
Okula bir sene geç başlamıştım, sırf abim daha da zorlanmasın diye, o da beni bırakmasın diye.
Hep uysal bir çocuk olmuştum, tabi ki ergenlik için aynı şeyi söyleyemem.
Tam bir cazgırdım, karakoldan alırdı abim beni bazen.
Gözlerimi odada gezdirirken, komidinin üstünde, abimi traş ederken çektiğim bir fotoğraf vardı,
Buruk bir tebessümle ona bakarken Kapının tıklatılmasıyla, gözlerimi, komidindeki abimin fotoğrafından çekip gelen kişiye baktım.
Mert abi.
Abimin arkadaşıydı. Kafasını içeriye sokup, gözlerini odada gezdirdi. En sonunda bana bakınca, yüzünde buruk bir tebessüm belirdi.
"Nasılsın badem" Diye sordu yanıma doğru adımlarken. Gözlerim dolmuştu yine,
"Nasıl olabilirim abi" Diye kısık çıkan sesimle konuştum, abimin şehit haberi gelince, kriz geçirmiştim ve boğazım acıyordu. Çok bağırmıştım galiba.
"Güçlü olmalısın Bade, Adar'ın kardeşisin sen, nasıl derler Adar'ın Bade'si güçsüz."
Adar'ın Bade'si.
Dolan gözlerimi, mavi boncuk gibi olan gözlerine çevirdim,
"Dayanamıyorum abi." Dedim kısıkça.
Yatakta oturan bedenimin önüne eğilip, gözlerimin içine baktı, kollarını iki yana açtı.
"O nasıl söz öyle, Gel bakalım abinin kaslı kollarına" Diye, yumuşak bir sesle konuştu.
Kısıkça gülüp,Kollarımı boynuna doladım, o da kollarını belime sardı. Artık sona geldiğimi anlayınca dayanamayıp, gözümden yaşların düşmesine izin verdim.
Mert abi görmesin diye, yüzümü diğer tarafa çevirmiştim, gözlerimden durmaksızın yaşlar akıyordu. Mert abi de ağladığımı fark edince, geri çekilmeye çalıştı fakat daha sıkı sarılıp yüzümü görmesini engelledim.
Omzumda ıslaklık hissedince onun da ağladığını fark ettim. Artık hıçkırarak ağlıyordum.
Olmuyordu, sindireniyordum gerçekleri.
"A-abi" Diye zar zor konuştum hıçkırıklımın arasından.
"G-gel lütfen"
Artık mert abi de hıçkırıyordu.
Sakinleşmem için sırtımı, ve saçlarımı okşuyordu.
Yavaşça bilincimin kapandığını hissediyordum.
Bilincimi kaybetmeden önce hissettiğim son şey, omzuma konan yumuşak bir öpücüktü.
☪
(Mert kızalı'dan)
Kucağımda uyuyakalan, kardeşim gibi gördüğün kızı yavaşça, yatağına yatırıp üstünü örttüm.
Göz yaşlarımı silip odadan çıktım.
Asker adam ağlamaz diye bir şey yoktu, burnumu çektim, ağlardım bir kere, adımlarımı aşağı kata yönlendirdim.
Bade.
Çok yormuştu kendini, iki gündür ruh gibi geziyordu evde. Yemek yemez olmuştu, eskiden susması için yalvarırdık, şimdi hiç konuşmuyordu.
Ama yanlıştı bu, ölenle ölünmezdi.
Benim can dostum, yoldaşım, silah arkadaşım gitmişti.
Ama gurur duyuyorum onunla, vatanı uğruna can vermişti, gözümün önünde. Bende verecektim bir gün, vatan uğruna, canımı.
Aşağıya indiğimde, neredeyse hiç insan kalmadığını fark ettim. Bir kaç kadını yolcu eden Çilek teyzeyi görünce, adımlarımı o tarafa çevirdim.
Yanına gitmemle bana doğru döndü.
"Ne oldu Mert'im bade nasıl." Diye sordu yorgunca.
Ağıran şakaklarımı ovuşturup gözlerine baktım.
"Kötü be teyzem, toparlanması uzun sürmez inşallah, uyuyor şimdi çok ses de yapmayın uyanmasın. " Dedim derin bir iç çekerek.
Kafasını salladı'onaylar' gibi.
Sigara içmek için bahçeye doğru adımladım. Ceketimin cebinden sigaramı ve çakmağımı çıkarttım. Çakmağı çakıp sigaramı ateşlendirdim.
Sigarayı ağzıma koyup derin bir nefes çektim içime.
Bahçe kapısı gıcırdayarak açılınca gökyüzündeki bakışlarımı o tarafa doğru çevirdim. Orta yaşlarda bir adamdı, eve adam gelmemişti hiç. Adamın giyinişine bakılırsa cenazeye gelmiş gibi değildi.
Ağzımdaki az kalmış sigarayı, yere atıp ayağımla ezdim ve adama doğru yöneldim.
Adam beni görünce elini kaldırmıştı.
Yanına geldiğimde ilk o konuşmaya başladı.
"Bade Ulu, burada mı yaşıyor?" Diye sordu.
Bu adamın badeyle ne ilgisi vardı.
"Evet, abisiyim ben. Bana söyleyin" Dedim sert bir sesle. Ne idüğü belirsiz adamlar, ne zamandan beri geliyordu buraya.
Elini uzattı sıkmam için. "Ben avukat Talha Çakır, müsait bir yerde konuşursak daha iyi olur."
"Avukat olduğunuzu nereden bilebilirim, belki değilsiniz.” Talha bey kafasını sallayıp, boynuna astığı çantadan kimliğe benzer bir şey çıkartıp, bana doğru uzattı. Elime alıp inceledim, avukat olduğunu belirten bir kimlikti.
Kimliği geri uzattım ve bahçedeki koltukları işaret ettim 'geçin' der gibi.
O önden ilerlerken, ben de arkadan ilerliyordum.
Tekli koltuğa oturduğumda, o da karşımdaki koltuğa oturdu. Evi incelemeye başlamıştı.
"Talha bey, söyleyecek misiniz artık işlerim var" Dedim sıkılmış bir sesle. İnsanı niye sıkıyosun kardeşim.
"Adar Ulu'nun vasiyetini getirdim, buyrun bu zarfta yazıyor her şey."
Dedi ve ayaklandı. Neydi bu şimdi.
Bende ayağı kalkıp kolunu tuttum.
"Ne yazıyor onda" Dedim sert bir sesle.
Anlamayan gözlerle bana bakıyordu.
"Benim görevim bu efendim, ölenlerin son vasiyetini ailesine götürüyorum. İçindekileri okumuyorum." Dedi
Ailesi Bade'ydi. Annesi ve babası haberi almalarına rağmen, gelmemişlerdi. Kızlarının ne halde olduğunu önemsemeyecek kadar karaktersizlerdi.
"İyi günler efendim" Dedi ve kapıya doğru adımladı.
"İyi günler"dedim, kısaca.
Kalktığım koltuğa geri oturup, masanın üzerindeki zarfı elime aldım.
Okumalı mıydım?
Okumalıydım. Merak etmiştim bir kere. Zarfı yavaşça açıp okumaya başladım.
Bal badem'e
Bade'm, bal kızım. Biliyorum gittiğim için kızgınsın bana,yanlız bıraktım seni, ama affet olur mu? balım.
Seni çok seviyorum bunu hep bil olur mu? Bunca yıl hep vicdan azabı çektim. Her yüzüne baktığımda anne, baba'ya hasret bir çocuk görüyorum. 4 yıl önce, karargah'a gelen bir adam senin öz olmadığını ve seni kaçırıp bize verdiklerini söyledi. İnanmadım, inanmak istemedim. DNA testi yaptırdım, Negatif çıktı.
Sen benim öz kardeşim değilmişsin. Ama kan bağı önemli değil sen de bunu biliyorsun. Belki bencillik bu yaptığım, seni gerçek ailene vermek istemedim, tek ailem sendin ve seni de kaybetmek istemedim.
Özür dilerim. Öz aileni araştırdım, seni onlar bırakmamış, kaçırmışlar seni.
Artık ailenin yanına git bade, belki geç oldu. Ama hâlâ anne, babaya hasretsin biliyorum. Sen bunları okurken ben seni yukarıdan izliyor olurum. Önce Allah'a sonra da kendine emanetsin bal kızım.
Adar'ın Bade'sine
Gerçek miydi bunlar? Ne demek bade öz değildi.
Şaşkınlıkla, Zarfı masaya geri bıraktım. Yanındaki kağıtta bade'nin gerçek ailesinin adresi vardı. Bade'nin daha kötü olmasını istemiyordum, ama gerçekleri bilmek onun da hakkıydı.
Peki Bade'ye nasıl söyleyecektim bunu.
Ya bade, seni küçükken kaçırmışlar. Tövbe ya rabbim.
Ayağa kalkıp bade'nin odasına doğru adımladım. Merdivenden çıkıp, odanın önüne geldim ve kapıyı açtım.
Kafamı içeriye doğru uzatıp baktım.
Yatakta cenin pozisyonu almış, uyuyordu. Yüzü huzursuz gibiydi.
İki gündür uyumuyordu, uyusundu şimdi, yarın anlatırdım her şeyi, tüm gerçekliğiyle. Kapıyı üstüne çekip, yandaki odama girdim uyumak için, Adar, Bade ve ben, beraber kalıyorduk.
Daha fazla düşünmek istemediğim için, kendimi huzursuz bir uykunun kollarına bıraktım.
ASLA VE KATTA KOPYALA YAPIŞTIR YOK! NDNDJDKSJKFN
