Bölüm 1

Günlerden çarşambaydı o gün ben doğmuştum annem yüzüme baktı mutlu gözlerle beni süzdü çok mutlu görünüyordu doktorlar bir bana bir anneme bakıyordu Doktorlar nedense endişeliydi Annem doktorlara baktı Doktorlar ise anneme gerisi karanlık farkında olmadan uyumuşum uyandığımda başka bir evdeydim Burası hastane değildi Etrafımda bir sürü çocuk vardı yeni doğmuştum hiçbir şey anlamıyordum birçok abla geldi yanıma Kimisi bana süt içirdi kimisi beni kucağımda taşıdı. Ne olduğunu Anlamadığım için bir anda ağlamaya başladım ablalar endişe oldular bir anda sustum sonra yanıma Annem olarak bildiğim bir kadın geldi bana doğru gülümsedi ablalar Bu senin yeni annen dedi kadını gözlerimle süzdüm bana Ah be güzelim bu yaşta hastalık kaptın demek ne dediğini anlamaya çalışıyordum bir anda ablalar ne yazık dedi iyice çıldırdım bir anda ağlamaya başladım sonra Doktorlar ne olduğunu Anlamadığım için bana bütün her şeyi anlattı ben de anlamış gözlerle ona baktım yaklaşık 13 sene geçmişti bu olayı tamamen unutmuştum Annem yanıma geldi Ah benim güzel kızım şaşkınlık karne baktım Ne oldu anne dedim annem Tatlım sana bunu söylemek istemezdim Ama senin bir hastalığın var yine Şaşkın gözlerde anneme baktım onu gözlerimle süzdüm annem devam etti Tatlım senin hastalığın....... sözü yarıda kesildi ve bir anda gözünden yaş aktı, Anneme Şaşkın gözlerle baktım Tatlım senin hastalığın Bir genetik ne olursa olsun acı hissetmiyorsun yine anneme Şaşkın gözlerle baktım annemin gözünden Damla Damla yaş akıyordu anneme sarıldım Ama bu nasıl olur dedim Annem de bana sarıldı kızım dedi ve sözü yine yarıda kesildi artık bu gerçeği öğrenmen gerekiyor yine Şaşkın gözlerle anneme baktım ne olduğunu anlayamıyordum Anneme ne oldu der gibi gözlerimle baktım annem ben Ben senin annen değilim Şaşkın gözlerle anneme bakarak ağlamaya başladım neredeyse gözlerimden Ateş çıkıyordu o kadar çok sinirliydim ki sinirimi annemden çıkardım Bu nasıl olur sen nasıl böyle bir şey yaparsın Bunu benden nasıl saklarsın kızım, deme bana kızım falan ağlak gözlerle evden çıkmaya çalıştım annem beni arkamdan çekmeye çalıştı ama nafile koşarak meydana gittim. Birkaç saat oturdum kendimce düşünceleri daldım Bu annemin suçu muydu yoksa üvey annemin mi Yoksa kendiminmi suçuydu bilmiyordum sonra tacı olan birisi yanıma geldi bana ne olduğunu sordu sonra birden aklıma annemin sözü geldi annem hep sakın yabancılarla konuşma bu çok tehlikeli derdi sınırlı bir şekilde tacı olan adama yok birşey dedim sonra tacı olan adam eminmisin dedi sonra dayanamayıp adama olan herşeyi anlattım sonra işte bu yüzden burada oturuyorum dedim adam duraksadı sonra istersen bizim evde kalabilirsin dedi adama sağolun ama bana acımanızı istemiyorum dedim ve koşarak oradan uzaklaştım