Bir bahçe ve bir kız, ordan hiç ayrılmayan küçük bir kız. Bir gün ağacın dalına bağlı bir salıncakta sallanırken o demir, güzel ama paslanmış kapıdan onun yaşlarında bir çocuk içeri girer. Çocuğun her yeri yara bere içindeyken, kız onun yanına gider ve onu kolundan tutup çekiştirerek onu ağacın orda oturtur ve gider. Çocuk bu olayı garipsemiş olsa da ağacın orda oturur ve kızın gelmesi bekler ona güvenerek. Bir süre sonra, kız elinde bir kova suyla geri gelir ve onun yanına oturur. Elini suya daldırdıktan sonra çocuğun yaralarını temizlemeye başlar. İş bittikten sonra çocuk teşekkür ederek ordan gider.
Ondan sonraki günlerde çocuk sürekli oraya gelmeye, ve kızla sohbet etmeye başlar, tek taraflı olsada. Bir gün çocuk meraktan, "neden hiç konuşmuyorsun?" diye sorar ama kız sadece gülerek buna cevap verir. Yaklaşık bir-iki ay sonra çocuk "ben yarın bir yere gidiyorum, çok uzak bir yere. Artık buraya gelemicem, ama söz veriyorumki 18 yaşıma bastığım gün buraya geldikten sonra seni benimle alıp dünyayı birlikte gezicez" der umutlu ve kararlı bir şekilde. O akşam, nerdeyse tüm geceyi birlikte ağacın üstüne çıkıp o olağanüstü manzarayı izleyerek geçirirler. Sonraki gün, çocuk son kez elveda ettikten sonra bahçeden çıkar. Ardından her gün, kız, salıncakta sallanarak onu beklemeye başlar.
Ardından 8 yıl geçer, fakat çocuk gelmez. Oysaki bugün o kızın 18. yaş günüdür. O akşam, kız, ağacın üstüne çıkıp manzarayı izler, yanağından bir göz yaşı süzülürken sessizce "hani gelecektin" diye mırıldanır.
SON