Bölüm 4

--- DEĞERİN: BAHÇEDEKİ SON SEMAVER PARTİSİ O sabah hava sıcaktı ama rüzgâr tatlı tatlı esiyordu. Bahçedeki ağaçların yaprakları sararmış, ceviz kokusuna karışan toprak kokusu havayı doldurmuştu. Zerya, Sarya, Ranya ve Zeynep kahvaltıdan sonra sandalyeleri, masa örtüsünü, semaveri hazırlamak için bahçeye çıktılar. Berrin teyze yine erken gelmişti, elinde bir tabak dolusu börek vardı. — “Kızlar, bu havada semaversiz olmaz,” dedi gülümseyerek. Sarya hemen Dospik’i (kaplumbağayı) kenara aldı ki ayağı takılmasın. Reşo da (kedi) semaverin çevresinde dolanıyor, her zamanki gibi kendini “çay denetçisi” sanıyordu. Kömürler yerleştirildi, ateş yakıldı. Semaverin ağzından çıkan ilk buhar tütmeye başlayınca herkesin yüzüne bir gülümseme yayıldı. Ranya bardakları dizerken dedi ki: — “Bizim bu semaverin suyu bile bahçenin suyundan güzel.” Zeynep kahkaha attı: — “Bahçenin suyundan içtin mi ki?” Sarya hemen lafa girdi: — “İçmesek bile kokusundan anlıyoruz!” Bir yandan börek, reçel, zeytin yeniyor; bir yandan Berrin teyze eski günleri anlatıyordu. Ama bu semaver partisi biraz hüzünlüydü. Çünkü yarın okullar açılıyordu. Sonbaharın son haftasıydı, ağaçlar neredeyse çıplaktı. Zerya derin bir nefes aldı: — “Ne güzel bir yazdı...” dedi. Sarya başını salladı: — “Bir daha böyle uzun bir yaz bulamayız belki.” Akşam olduğunda, semaverin son buharı da tükendi. Herkes bardaklarını kaldırdı, sessizce son bir yudum aldı. Reşo mırlayarak Berrin teyzenin kucağına kıvrıldı. Dospik ise yaprakların arasına gömülüp uykuya daldı. Gökyüzü turuncudan mora dönüyordu. Bahçe sessizdi, ama o sessizliğin içinde yüzlerce anı yankılanıyordu. Bahçe Timi o akşam bir kez daha anladı: Değer, her şey bitse bile birlikte geçirilen zamandadır. ---