Bu gün okulumun ilk günü başka bir okuldan,başka bir okula.bu günümde annenin de yanımda olmasını çok isterdim.fakat şimdi annemi düşünüp gözyaşı akıtamazdım mutlu olmam gerekirdi.9.sınıfa başlıycaktım kafamın içinde binlerce soru dumanı vardı.
Acaba arkadaş edinebilecek miydim? Oradaki öğretmenler nasıldı? Dersler çok mu zordu? Neyse saate baktım olamaz okulun ilk gününden geç kaldım! Saat 09.21. Hemen çantamı alıp evden çıktım.
Okulun önüne geldiğimde bahçede kimse yoktu tabii ya geç kalmıştım sonuçta.hemen sınıfımı buldum 9/A kapıyı tıkladım.
"Gel"
"Geç kaldığım için özür dilerim"
"Daha okulun ilk gününden geç kaldıysan senden pek umutlanmıyım"
Karşımda gördüğüm şişman bir kadındı. Daha beni tanımadı bile umutlanmakla ne alakası vardı. Biraz sıraların arasında dolandıktan sonra boş bir yer buldum saçları açık kahve rengi olan bir kız.yanına gittiğimde tatlı bir gülümsemeyle karşıladı beni.
"Otur çekinme"
"Teşekkür ederim"
Yanına oturdum.kadın hangi dersin hocası olduğunu anlattı.türkçe dersiymiş.sonra zil çaldı.yanımda oturan kız bana birşey söyleyecek gibi baktı.
"Tanışmak istermisin?"
"Tabii, ben Olivia everdeen"
"Memnun oldum bende Isla bethany"
"Bende memnun oldum"
Kiz çok tatlı birine benziyordu.her zaman yüzüme gülüyordu.okulun ilk günün arkadaş edinebildiğim için çok mutluydum.zaman nasıl geçtiyse geçmiş kendimi evin yolunu tutarken buldum.
eve gidince heyecanla anlatabileceğim birileri olsa keşke diye geçirdim içimden.annem yaz tatilindeyken bir restoranda silahla kalbinden vurulmuştu hastaneye götürülmüş fakat kurtalımamamış.keşke yanında olsaydım.acısını hala üstünden atamadım.
Babam...babam denen kişi ise annem öldükten sonra başka bir kadınla evlenmişti. Herşey bir anda gerçekleşti. Ve ben kendimi bu evde yapayalnız bir halde buldum. Kendi çareme bakmam gerekiyordu. Anneden kalan tek şey ise her zaman yanımda taşıdığım, ucunda papatya olan kolye...