Çocukluğu da güzel ve mutlu değildi doya doya oyun dahi oynayamamış anne baba sevgisi görmemiş karnı dahi doymamış yoksulluk ve zorluk içerisinde büyüyen bir çocuk ne kadar sağlıklı olabilir ki?
7 kardeşin 6.sı babam. Dedem ve babaannemden bahsedeyim biraz da dedemi hiç hatırlamıyorum ben 2,5 yaşımdayken vefat etmiş torunlarına göre mükemmel evlatlarına göre ise pekte iyi olmayan bir insanmış. Şefkat ve sevgi hep çok azmış hatta yokmuş bile babaannem ise benim gül goncam benim için çok kıymetli , sevgi ve şefkati torunları olarak bize hep sonsuz gösterdi ama çocuklarına yaptığı anneliği çocuklarına göre hep eksik ve yokmuş bile. Büyük büyük dedelerimiz Sovyetler Birliği'ne bağlı olan Abhazya'dan Trabzon'a zamanında göç etmişler bu yüzden soranlara genelde Trabzonluyuz biz deriz. Büyükbabam ve Babaanem amca çocukları olduğu için aralarında hiç memleket ayrımı gibi konular yaşanmamış. Babaannem köy ağasının kızıymış, 7 anne ve 1 babadan toplam 32 kardeşlermiş. Babaannem 2-3 yaşlarındayken annesi vefat etmiş ve üvey annelerinin elinde itile kakıla büyütülmüş. 15 yaşında dedemle kaçarak evlenmiş ve hayatının hatasını o gün yapmış. Sorarsanız sevmiş dedemi dedem de babaannemi. Sevgi anlayışları tabii ki tartışılır ama bana sorarsanız Dünyanın hiç bir yerinde şiddet ve hor görülme sevgi olamaz.