İnsan doğduğu aileyi,doğduğu şehri,doğduğu ülkeyi ve daha fazlasını seçemiyor maalesef.
Ama keşke elimde böyle bir imkan olsaydı.
-
-17 Mayıs 2002-
Babamla annemin kavgaları yüzünden gece uyuyamıyordum.O gece ne olduğunu anlamadığım bir saatte eve polisler geldi ve babamı sordu.Babam hiç bir sey olmamış gibi davrandı,polislere bir sorun olmadığını söyledi.
O gün polislerin gelme nedeni evdeki bağırış çağırışlar yüzündendi.Annemin çığlık sesleri ve babamın bağırışları.Polislere kapıyı kapatan babam,bir anda abime dönüp "sen mi aradın" dedi ve üstüne yürümeye başladı.O kadar sarhoştu ki ayakta bile duramıyordu.Abim odasına çekildi ve kapıyı kilitledi.O gecenin sadece bu kısmını hatırlıyorum nedense.
Babama dair hatırladığım çok şey vardır benim.O zamanlar 4-5 yaşlarında küçük bir kız çocuğuydum.Annem,abim,babam ve ben yaşıyorduk bir apartman dairesinde.Apartman 20 katlı bir apartmandı,her katında 3 daire vardı ve biz 16. Katta kalıyorduk.Şikayet eden kisiler genellikle alt komşu veya yan komşu olurdu.Bazıları meraktan,bazıları gerçekten korktuğu için şikayet ederdi.Babam eve her gün sarhoş gelirdi,annem onu yıkar,ona yemek yapar yedirirdi.Babam anneme asla teşekkür etmez,bazen yaptığı yemeği çöpe atardı.Babam Ticaret ile uğraşan bir adamdı.İşe çoğu gün gitmezdi patron olduğu için mi yoksa gitmeye usendigi için midir bilmem ama haftada 2-3 gün giderdi.Her eve gelişinde de sarhoş olurdu...
Babam evin her yerinde alkol saklardı.Yatağın altı,lavabonun arkası,dolabın üstü,çekmeceler ve daha hatırlamadığım bir çok yer...Babam alkolün üstüne sigarasını içiyor,üstüne de antidepresan haplarını alıyordu.Babamda şizofreni hastalığı da vardı.Yani annemin dediğine göre,balkonda biriyle konuşup sonra o konuştuğu kişinin aşağıya düşmesi ile kendisini de atmaya çalışırdı.Yani annemin dediklerine göre böyle.
Aslında bazen mutlu olurduk.Annem,abim ve ben.Arada babam ile hep birlikte yemek yemeye giderdik ve zamanımız iyi geçerdi.Gülerdik,top oynardık.Ben çocuktum,çok küçüktüm ve her şeye sevinirdim.Hayatınızda görebileceğiniz en pozitif çocuk ben olabilirdim.Biraz sonra ne demek istediğimi çok iyi anlayacaksınız.Aslında böyle düşünmemin nedeni evet gerçekten çocuk olduğum içindi.Simdi geçmişe dönüp hatırladığım şeylere baktığım zaman,her şeyin ne kadar çok açık olduğunu görüyordum.Babamın bir anda araba ile gidip 1-2 saat gelmemesi,Annemin denize derin derin bakması,abimi en çok babam yokken mutlu gördüğüm zamanlar...Tabi bunlar ayda 2-3 kez olurdu.Dışarısı cennet gibiydi ama ev cehennemin en derini gibiydi.Ama ben her halükarda babamı seviyordum,çocuktum.
Babam hep bir kız çocuğu olsun istermiş,anneme de ilk ben doğduğum zaman teşekkür etmiş ve gülümsemiş.Benim babam gülümsemeyi sevmez,ama benim için gülümserdi bazen.Eve her geldiğinde sarhoş olduğunu söyledim,ayakta duramayan babamın elinde her gün yeni bir oyuncak olurdu.Dediğimi ikiletmez,her istediğimi alırdı.Abimi çok az severdi,ama beni o kadar çok seviyordu ki abimin istediği şeyi alırken bana bile alırdı.Gozumun çarptığı şeyi bile alırdı babam.
Şimdi diyeceksiniz ki annene abine o kadar kötülük yapmış bir adamı nasıl böyle anlatırsın? Ya aslında babamın bana böyle davranması her ne kadar benim için özel olsa da,bir o kadar acı.Annemi ve abimi severim, sevmesem de bir kadına bir erkek böyle davranamaz,bir bana çocuğuna böyle yapamaz.Cocuguna ayrımcılık yapan ve karısına şiddet uygulayan bir adama baba demek zor...
Babam bana sadece bir kere vurdu.Hatta vurmadı,saçımı çekti.O gün babam annemi saçından sürüklüyordu.Abim annemin saçlarını babamın parmaklarından ayırmaya çalışırken bende babamın bacağından tutup cekistiriyordum.Bu babamın sinirine gitmiş olacak ki annemi bırakıp benim saçımı çekmeye başlamış annem babamı sertçe itmişti.Nasil tepki verdiğimi hatırlamıyorum ama ağlamadım.Annemi o kadar çok kafaya takmış olacağım ki sadece annemin saçını hala tutuyor mu diye kontrol ettim.Gerisini hatırlamıyorum zaten.Bir gün de abimle oyun oynarken tam koşarken babama çarpmıştım,babam içki içiyordu ve içki bir anda üstüme döküldü.Gozlerim yanıyordu,ağlamaya başladım ve annem beni banyoya götürüp yüzümü iyice yıkadı.Bu olay olduktan sonra babam,annem tuvalette benim yüzümü yıkarken bana bakarak ağlamıştı.Bir kaç gün bana olduğundan daha fazla ilgi gösterdi,içkisini artık benden gizli içmeye başladı ama o tuvalette şişesini diklerken ben onu kapı eşiğine yaşlanmış bir şekilde izliyordum,sonra anneme şikayet ediyordum.Cocuk aklı işte.
Böyle anlatacağım çok anı var aslında,anlatmama pek gerek yok çünkü çoğu aynı.Şiddet,şiddet ve şiddet.Hepsi aynı.Ben güzel anılarımın yüzde yaklaşık 2'sini felan hatırlarım.Ama kötü anıları hatırlamak,iyi anıları unutmama bile neden olur.
Annem babamla tamı tamına 10 yıl geçirdi.Bu evlilik aşk değil,mantık evliliğiydi.Annemin yerine kendimi koyamıyorum bile,koskoca 10 yıl.Peki bu 10 yılın sonunda ne mi oldu?
Bir gün çok hasta olduğum bir dönemdeydim,annem ateşimi düşürmek için her saatte bir beni kontrol ederdi.Ben ve annem büyük yatak odasında yatardık,abim odasında uyuyor,babamda disardaydi.Yine annem atesim varmı yokmu diye kontrol etmek için sabah erkenden uyanmıştı.Hava aydınlıktı ve gunesliydi, sonbahar zamanıydı.Annem su içmeye kalktığında babamı koridorda sırt üstü yatar şekilde buldu.Elleri her iki yanda,bembeyaz ve buz gibi yüzü tavana bakıyordu.Babamı ilk önce annem görmüştü.Annemin çığlık atması ile bende koridora koştum.O günü çok iyi hatırlarım,abim odasından bir andan çıkıp babamın yanına çömelerek onun buz gibi yüzünü tutarak,bağırarak ağlıyordu,bende ne olduğunu anlamayıp sadece annemle abimi izliyordum.İkiside de yere çömelmiş,bağırarak ağlıyordu.
Bir kısımı hatırlamıyorum ama sonrasında komşuların eve toplandığını hatırlıyorum.Annemin öldü mü sorusuna kimsenin cevap verememesini ve herkesin "sızmıştır öyle düşünme,korkma..." Dediklerini hatırlıyorum.ambulans geldi de babamı aldı.Annem o gün beni okula gönderdi.Ben babamın yine sızdığını düşünerek gülüyordum ve anasınıfındaki arkadaşlarıma babam bayıldı diye şeyler anlatıyordum.
Babamın ölüm nedeni zehirlenmekti.Yani raporda öyle yazıyordu.Buyuk ihtimalle ilacını içki ile yuttuğundandır diye düşünüyorum.
En garip olan şey ise babam ölmeden bir kaç gün önce,hiç fotoğraf çektirmeyi sevmemesine rağmen ailecek fotoğraf çekinmiştik.Abimin dediğine göre babam bir o zamanlar çok iyi davranmış abime,hatta o gün fotoğraf çekilirken ilk defa sarılmış abime.O fotoğraf hala duruyor bende,eski bir fotoğraf makinesinde duruyor.O fotoğrafa en son 5 yıl önce felan baktık abimle.O fotoğrafa ikimizde bakamıyoruz.Tekrardan anıları canlandırmak bile o cehennemi yaşatıyor bize.
Evet yaşadıklarımın gerçekten zor olduğunun farkındayım.Yıllar geçse bile hala ağlarım bunları anlatırken.Buraya çok detaylı yazdım,Her satırda derin bir nefes aldım ve bir gözyaşı bıraktım.Zaman o kadar hızlı ki,bu olaylar ne zaman geldi geçti anlayamıyorum.
Şimdi ise annem,abim ve ben birlikte çok güzel bir hayatımız var,mutluyuz.Bu anıları anlatırken bazen kahkaha atıyoruz neler atlattık diye.kahkaha biraz garip gelebilir ama beni anlayan anlar.
Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim.