Baba

Babasının ona karşı çok katı olduğunu hatırladı. En ufak şey için bile onu azarladı ve her hareketini dikkatle izledi. Küçük kız, babasını arkadaşlarının babalarıyla karşılaştırmış, hatta bir gün annesine ağlayarak şikayet etmiş: - Babam benden nefret ediyor, beni sevseydi bu kadar sert vurmazdı... - Hayır kızım, öyle söyleme! -Anne kızını teselli etmiş, -Aksine baban seni çok seviyor, sadece söylemiyor, sen doğduğunda çok mutluydu... Büyüyünce her şeyi anlayacaksın. .. Ancak kız, babası hakkındaki fikrini değiştirmedi: babası onu sevmiyor! Yıllar geçti. Babasının kontrolü ve annesinin terbiyesinin etkisiyle kıskanılacak, zeki ve kibar bir kız olarak büyümüştür. Arkadaşlarıyla bir yerde toplanmak isteseler çoğu zaman babasından izin alamıyor, babasının onayı olmadan düğünlere gidemiyordu. Ve aklından şu düşünce geçti: babası onu sevmiyor! Zamanı geldiğinde, neşeli bir yüzle mutluluğun eşiğine adım attı - gelin oldu. Düğün günü sevgili evden çıkarken kapının eşiğinde babasının ayaklarına kapandı. Babanın elleri dua ile açıldı, sesi titredi ve karaciğerine bembeyaz bir şükretti: - Sana verdiğim tuza katılıyorum kızım! Nereye gidersen git bir kaya gibi kal! Mutlu ol! Amin! Gelinin gözleri istemsizce yaşlandı ve kalbi battı. Ama aynı düşüncede kaldı: babası onu sevmemeli! Düğünden sonra evlilik bahanesiyle babasının evine çağrıldı. Kocası ve kayınvalidesi ile doğduğu köşeye geldiğinde sokağa döndü ve kapının yanında bir o yana bir bu yana huzursuzca volta atan babasının onları beklediğini gördü. Arabadan indi ve kızaran maviyi selamladı. Alnını öptüğünde babasının gözlerinden dolan yaşları fark etti. Göz kapaklarının ıslak olduğunu fark etti ama kalbi bir keşifle parladı: annesi doğruyu söylüyordu, evet, babası onu çok ama çok seviyordu!