Herşey iyi olsun istiyordu ama bazı şeyler onun kaldıramicağı şeylerdi mesela onun karşısında güldüğünü görünce üzülüyordu ama aynı zamanda karşısında üzgün olduğunu görünce de üzülüyorudu kısacası onsuz yaşadığı her duyguya şahit olmak onu yaralıyordu ve daha da kötüsü artık hayal kuramıyodu.. eskiden onun yanında, evde, okulda, arabada her yerde her an onunla ilgili hayaler kurabiliyordu çünkü bunda bi sakınca yoktu , ona aiti.. ikiside birbirine aitlerdi . Şimdi bunun hakkında hayal kurmak bile onu korkuttu ve hayaler olmadan yaşamak onu git gide ümitsizliğe ittiyordu ve insan ümidi olmadan yaşıyamaz belkide onu en çok korkutan ve rahatsız eden artık onun hakkında düşünemiyor oluşuydu..
Ve aslında tek korkusu bu da değildi kendisi yeni bir ilişkiye hazır değildi bile çünkü karşısındakini halla unutmamıştı ama karşısındaki onu unutmuştu en azından unutmakta kararlıydı çünkü o böyle bi insandı bakışları, sözleri, hareketleri yaptığı her bir iş kararlıydı söylediği her bir kelimede kararlıydı o gün onu bırakmaya karar verdi ve bıraktı haksız olduğunu biliyordu birlikte herşeyin üstesinden gelinebiliceğini biliyordu ama doğası gereği itaat etmekten kaçtı ve istediğini yaptı sıradaki aşama ise onu unutmaktı ve bundada kararlıydı her ne kadar onunla ilgili bazı şeyleri seviyor olsa bile bunları görmezden gelmeye kararlıydı onun hakkında sevdiği şeyler için bir liste yapıcak olsaydı büyük ihtimalle bu listede onun mizah anlayışı en başta olurdu mizah anlayışları çoğunlukla aynıydı hatta bazen o etrafta yokken bile yaptığı şeyleri aklına getirip yüzünde tebessüm oluşturucak kadar aynıydı..
Bir diğer şey ise onu kıskanmasıydı hatta belki birazda çekingen olması ama bunun üstüne gitmesi çünkü kendisinin ilk adımı atıcak pek cesareti yoktu fiziksel temas kurmaktan hoşlanıyordu ama çekiniyordu o ise böyle değildi bütün bunları istiyordu ve karşısındakini gözlemleyip olması gereken yerde olması gereken zamanda gerekeni yapıyordu.. aslında olgun olmasında seviyordu çok gülüyordu çok konuşuyordu belki bazı şeyleri böyle bastırıyordu ama içinde çok olgun bi yan vardı ve bunu herkes göremezdi veya herkese göstermedi ama o gün o bunu fazlasıyla fark etmişti..
Aradan çok geçmedi onunla konuşmaya hatta göz teması kurmaya başladı ama o onun aksine onla arkadaş olmak istemiyordu o yüzden her bir hareketi onu ümitlendiriyordu ve aslında en çok canını yakanda buydu çünkü ümitlenmek hayal kurmasına sebep oluyordu ve bu yapması gerek son şeydi. Artık sadece arkadaş kalıcaklardı buna inanmak istemiyordu ama olan biten buydu sadece arkadaş.. Her iki tarafta bunu istemiyordu aslında ya da belkide o istiyordu hatta seviyorum derken bile dostça bi sevgiden bahsediyordu ama bunu düşünmek bile onu çıldırtı ne yapıcağını bilmiyordu geri dönsün istiyordu ama bunu istemek bile suçtu çünkü sadece arkadaşlardı ve daha birşey yaşanmasının imkanı yoktu bunu bilmek onu öldürüyordu işte bu yüzden yemek yiyemiyordu uyuyamıyordu sadece düşünüyordu ve düşünmekten kafayı yiyordu zamanla geçer mi bilmiyordu çünkü önceden arkadaşlarken araları böyle değildi ki aslında bana sorarsanız hiç arkadaş bile olmadılar hep aralarında farklı özel bişey vardı ve burun bunların birdaha yaşanamicağını bilmek cidden sarsıcıydı..
Toparlanmak istiyordu unutmak kendi yokuna bakmak yeni biriyle tanışıp arkadaş dediği adamı unutmak.. ama yapamazdı çünkü halla ümidi vardı ona ümit vermişti işte bu yüzden pisliğin tekiydi onu sevdiğini söyledi onla birlikte olmak istediğini söyledi ama onu bırakması gerektiğini de söyledi bu yüzden ümitlenmişti .. ama şimdi onu yüzüne bakıp konuşmaya çalıştığında hiç bişey göremiyordu sanki tamamen unutmuş gibi bi hali vardı ve bu çok korkunçtu...